ไม่นาน
รถหลายคันก็มาถึงที่อยู่ที่หวังหวยอันให้ไว้พร้อม ๆ กัน
ทั้งสองคนลงจากรถ ด้านหลังมีสมาชิกฝ่ายรักษาความสงบและสมาชิกสมาคมนักบู๊ตามมาติด ๆ
หวังเถิงรออยู่ที่ชั้นล่าง พอเห็นคนมาก็เข้าไปรับ
ซ่งหนิงเฟิงจำอีกฝ่ายได้ทันที เพราะหวังเถิงกับพ่อของเขาหน้าตาคล้ายกันมาก และก็หล่อเหมือนกัน
เขาอดพึมพำไม่ได้ว่า “พันธุกรรมบ้านนี้ดีจริง ๆ”
พลอยนึกถึงฉากที่หวังหวยอันซื้อของให้ลูก พอเห็นว่าลูกก็เป็นเด็กมอปลายเหมือนกัน
เขาเงยหน้ามองตึกเก่าโทรมนี้แล้วคิดในใจ
“นี่มันเลี้ยงลูกแบบจน ๆ ชัด ๆ ช่างเป็นคนประหลาดจริง ๆ”
ประธานหวังก็เข้ามาอยู่ข้างซ่งหนิงเฟิง พูดอย่างแปลกใจว่า “ทำไมนักบู๊ขั้นห้าถึงได้มาอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้”
“ถ้าขาดเงินจริง ยังไงก็ควรเก็บของในกระเป๋านักบู๊คนร้ายไว้ให้ตัวเองบ้างสิ”
ซ่งหนิงเฟิงหัวเราะ “ถ้าทำแบบนั้นจริง เห็ดหยกไขกระดูกหายไปตั้งเยอะ คุณคงต้องเจ็บใจตายแน่!”
หวังเถิงเหลือบมองตราสัญลักษณ์นักบู๊ที่ติดหน้าอกของทั้งสอง เป็นขั้นหกกับขั้นห้า ในใจก็อดทึ่งไม่ได้
พ่อของเขานี่โทรศัพท์เรียกคนระดับนี้มาได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
ตราสัญลักษณ์นักบู๊นี่ ถ้าใครอยากจะทำตัวเรียบ ๆ ก็ไม่ติด
แต่ถ้าออกปฏิบัติภารกิจหรือต้องการแสดงฐานะก็จะติด
มีคำกล่าวว่า
ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง
ตราสัญลักษณ์ก็เป็นเครื่องแต่งกายอย่างหนึ่ง
ไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้ว