หวังหวยอันให้ความสำคัญกับชื่อเสียงไม่น้อย
มีพลังแข็งแกร่ง
แต่ต้องอยู่อย่างเงียบๆ นั่นไม่ใช่การใส่ชุดสวยเดินในรัตติกาลหรอกหรือ?
ถ้าไม่เอาไว้โชว์แล้วจะฝึกบู๊ไปทำไม
เมื่อพลังขั้นปรากฏให้เห็น ผู้คนรอบข้างก็ยิ่งให้ความสำคัญกับพวกเขามากขึ้น
ก่อนหน้านี้ในสายตาคนอื่น พวกเขาสองคนเป็นแค่คนเดินดินธรรมดา
แต่ตอนนี้ครอบครัวของพวกเขาคือตระกูลที่มีนักบู๊ขั้นห้านั่งแท่น ย่อมไม่ธรรมดา
“ลูก ฝึกฝนให้ดี พยายามทำให้เป็นนักบู๊ขั้นหนึ่งก่อนเข้ามหาวิทยาลัยยุทธ์ให้ได้!”
หวังเถิงดีใจทันที “ครับ ขอบคุณพ่อ!”
เหลือเวลาไม่ถึงร้อยวันก่อนสอบบู๊
หลังสอบบู๊จบ ถึงวันเปิดเทอมมหาวิทยาลัยยุทธ์ ก็มีวันหยุดยาวเกือบสามเดือน
ร้อยกว่าวัน ทำให้หวังเถิงเป็นนักบู๊ขั้นหนึ่งได้สบายๆ
หวังหวยอันยิ้มบางๆ อย่างไม่ใส่ใจ “ไม่ต้องรีบ แค่นักบู๊ขั้นหนึ่งเอง ภายภาคหน้าเธอจะประสบความสำเร็จสูงกว่านี้”
“เอาล่ะ เตรียมตัวออกไปได้แล้ว!”
หลังจากแยกย้ายกัน
หวังเถิงก็กลับไปโรงเรียน ทันทีที่ก้าวเข้าประตูโรงเรียน เขาก็สัมผัสได้ถึงสายตาของเพื่อนนักเรียนที่มองมา
หลายคนพากันมองเขา แล้วก็พูดคุยกันเบาๆ
ส่วนใหญ่ก็แค่อยากเห็นว่าเพื่อนร่วมโรงเรียนที่ขึ้นข่าวเป็นคนแบบไหน
ไม่คิดว่าแวบแรกที่เห็นจะหล่อขนาดนี้
“คนนั้นไง”
“ไอ้หนุ่มหล่อคนนั้น”
“ใช่ ฉันเห็นในทีวีก็หล่อแล้ว ไม่คิดว่าพอมาเห็นตัวจริงจะหล่อขนาดนี้”
“ว่าเขามีพ่อเป็นยอดฝีมือขั้นห้า”