แม้ไม่ต้องพูดให้มากความ
หลิวเฟิงก็รู้ดีว่าทรัพยากรฝึกฝนของหวังเถิงย่อมดีกว่าของเขาราวฟ้ากับเหวในตอนนี้
หลิวเฟิงเองก็เป็นแค่ครอบครัวธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น
หวังเถิงตบไหล่หลิวเฟิงแล้วพูดขึ้นว่า
“ไม่ว่านายจะฝึกถึงขั้นไหน เราก็ยังเป็นพี่น้องกันดีๆ แบบนี้ และต่อไปมีอะไรก็พูดมาได้เลย”
หลิวเฟิงยิ้มตอบ
“แบบนั้นก็ดีสิ นายพยายามฝึกให้เก่งขึ้นเรื่อยๆ แล้วพยายามเป็นปรมาจารย์ให้ได้ล่ะ”
“ตอนนั้นฉันจะได้ไปอวดคนอื่นได้ว่าฉันมีเพื่อนเป็นปรมาจารย์คนหนึ่ง”
ทั้งคู่พูดคุยกันเล่นๆ
ทั้งห้องก็ทยอยเดินเข้าไปในห้องตรวจพลังปราณเลือด
ห้องก่อนหน้านี้หลายห้องได้ตรวจกันไปแล้ว ตอนนี้ก็ถึงคิวห้องของพวกเราแล้ว
หยางหลิ่วมองทุกคนแล้วพูดว่า
“หลังจากฝึกฝนมาได้หนึ่งสัปดาห์ คิดว่าพลังปราณเลือดของพวกเธอคงเพิ่มขึ้นบ้างแล้ว”
“การตรวจพลังปราณเลือดครั้งแรก จะทำให้พวกเธอรู้พื้นฐานการฝึกฝนของตัวเองด้วย”
“เชื่อว่านักเรียนบางคนคงทดสอบพลังปราณเลือดของตัวเองมาแล้ว แต่ก็ยังต้องตรวจในโรงเรียนอีกครั้ง”
“ระดับพลังปราณเลือดสูงต่ำแค่ไหนต้องให้ทางโรงเรียนรู้ไว้ เพื่อความสะดวกในการเก็บสถิติ”
ก็คือแทบไม่มีเรื่องส่วนตัวเหลืออยู่เลยนั่นแหละ
ทุกคนก็ไม่ใส่ใจอะไร
มันก็แค่ระดับพลังปราณเลือดเท่านั้น ไม่ใช่สิ่งต้องรักษาความลับอะไร
จะเปิดเผยก็เปิดเผยเถอะ
อีกอย่างโรงเรียนก็เพื่อจัดการเรียนการสอนตามสภาพการฝึกของนักเรียนด้วย
พลังปราณเลือดของห้องก่อนๆ ตรวจเสร็จหมดแล้ว