ครู่ต่อมา
ซ่งหนิงเฟิงถึงกับประหลาดใจ ก่อนจะถามกลับว่า
“แกว่าอะไรนะ?”
“เขามีเพื่อนร่วมทางเป็นนักบู๊ขั้นหกสองคน อย่างน้อยก็ระดับขั้นหกช่วงปลาย แล้วยังขายสัตว์อสูรขั้นหกได้อีกตัว?”
หวังเย่าเต๋อกล่าวว่า
“ถูกต้องไม่ผิด”
“ดูท่าคนผู้นี้จะไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เราคิด บางทีเขาอาจจะแสร้งทำเป็นอ่อนแอมาตลอดก็ได้”
“พอดีวันนี้เรานัดกินข้าวกันไว้พอดี เราไปถามดูสถานการณ์กันวันนี้เลยเป็นไง?”
แววตาของซ่งหนิงเฟิงฉายแววอยากรู้อยากเห็นออกมาเล็กน้อย
คิดว่าไม่มีอะไรน่ากังวล
เหมาะที่จะไปสืบดูว่าหวังหวยอันมีเบื้องหลังเป็นใคร
ดูว่านักบู๊ขั้นหกสองคนนั้นจะรู้จักกับเขาหรือไม่
ไม่นาน
ทั้งสี่คนก็ปรากฏตัวใกล้ภัตตาคารเหมังกรทะยาน
หวังเถิงเห็นหวังหวยอัน ก็รีบเดินเข้าไปต้อนรับทันที
แล้วร้องเรียก
“พ่อ”
หวังหวยอันพยักหน้า แล้วดึงไหล่หวังเถิงเข้ามา
“ทักทายลุงอ้วนของแกหน่อยสิ”
หวังเถิงพยักหน้า แล้วมองไปที่หวังเย่าเต๋อกล่าวว่า
“สวัสดีลุงอ้วน”
หวังเย่าเต๋อยิ้มแล้วพยักหน้า “ดี”
จากนั้นก็หยิบกล่องเล็กๆ ออกจากแหวนมิติ แล้วยื่นให้หวังเถิง
“นี่คือนาฬิการุ่นใหม่ที่ทางสมาคมเพิ่งได้มา”
“สวมใส่แล้วสามารถตรวจสอบอัตราการเต้นของหัวใจและสถานะการฝึกฝนของนักบู๊ได้ ตอนนี้ยังสามารถตรวจสอบค่าพลังปราณเลือดของนักบู๊ได้คร่าวๆ ด้วย”
“แน่นอน เพราะเพิ่งออกใหม่ มากสุดก็แค่ตรวจพลังปราณเลือดของนักบู๊ขั้นหนึ่งลงไปเท่านั้น”
“เหมาะมากสำหรับนักเรียน”
“เอาไว้ใช้เถอะ เป็นของขวัญพบหน้ากันครั้งแรกสำหรับเด็ก”