หยางหลิ่วเดินขึ้นแท่นบรรยาย สายตากวาดมองรอบหนึ่ง
นักเรียนในห้องล้วนกระวนกระวายใจ เห็นได้ชัดว่ากำลังรอข่าวการแยกสายวิชา
เธอไม่พูดพร่ำทำเพลง กล่าวขึ้นโดยตรงว่า
“เรื่องการแยกสายวิชา”
“พวกเธอคงปรึกษากับทางบ้านไว้เรียบร้อยแล้ว”
“นี่เกี่ยวกับอนาคตของพวกเธอ ฉันก็ยังหวังว่าทุกคนจะเลือกด้วยความรอบคอบ”
“...”
“ฉันขอย้ำเป็นครั้งสุดท้ายอีกครั้ง ต้องระวังให้มาก อย่าใช้อารมณ์ชั่ววูบของวัยหนุ่มสาวอย่างบุ่มบ่าม”
พูดพลางจงใจเหล่มองไปทางหวังเถิงด้วย
หวังเถิงถูกมองจนรู้สึกใจคอไม่ดีเล็กน้อย
แต่เขาก็รู้ดีว่า อาจารย์ผู้นี้หวังดีต่อเขาอย่างแท้จริง
เหมือนเคยเป็นการกล่าวอีกระลอกหนึ่ง ทุกคนฟังกันชัดเจนครบถ้วน
หลังจากพูดไปราวห้านาที ก็เข้าเรื่องหลักเสียที
“เดี๋ยวนี้เริ่มแยกวิชาได้แล้ว ส่งใบสมัครของพวกเธอมาด้วย หลังจากนี้ภายในเจ็ดวันเมื่อแบ่งห้องแล้ว หากรู้สึกว่าไม่เหมาะ ก็ยังเปลี่ยนห้องได้”
“นักเรียนที่เลือกสายอักษรจะอยู่ที่ชั้นปีเดิม ส่วนนักเรียนที่เลือกสายบู๊ จะไปตึกเรียนสายบู๊ตรงข้ามเพื่อฝึกฝนยุทธ์”
“ความเห็นของทางโรงเรียนครั้งนี้คือไม่เปลี่ยนห้องครั้งใหญ่ ทุกห้องแค่ย้ายรวมกันง่าย ๆ ก็พอแล้ว”
“ดังนั้นเพื่อนนักเรียนของเราจึงไม่ถูกกระจายจนแยกห้องจากกัน”
ทุกคนส่งเสียงเชียร์ นี่ยังนับว่าเป็นเรื่องดี อย่างน้อยก็ไม่ต้องปรับตัวกับสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย
ครั้นแล้ว ทุกคนก็เริ่มส่งใบสมัครการเลือกสายวิชา หวังเถิงสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง โดยพื้นฐานแล้วครึ่งหนึ่งของนักเรียนในห้องเลือกสายบู๊ ดูเหมือนทุกปีเป็นการกระจายที่เฉลี่ยเช่นนี้
หยางหลิ่วมองดูหวังเถิงเลือกแต่สายบู๊ คิ้วขมวดเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม
หากไม่ใช่เพราะเธอกับหวังหวยอันรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก สายสัมพันธ์ดีแล้ว เธอคงไม่ยอมไปวิ่งเต้นเพิ่มอีกหนทางแน่
ก็แค่ฝึกฝนยุทธ์นั้น หากไร้เงินก็ก้าวไปได้ยาก