ไม่รู้ว่าใครเป็นคนแรกที่อุทานออกมาว่า:
“ดูสิ! จอมยุทธ์ประจำเมืองเรามาแล้ว!”
“จอมยุทธ์!”
“โห่! จอมยุทธ์!”
ผู้คนพากันส่งเสียงเฮฮา สายตาเต็มไปด้วยความอิจฉาที่ยากจะปิดบัง
ใครเล่าจะไม่อยากมีพลังแข็งแกร่งแบบหวังเถิง?
ทั้งหน้าตาหล่อเหลา และพ่อขั้นหกด้วยสิ!!
แต่เสียดายที่ความจริงโหดร้ายเกินฝัน
หวังเถิงกวาดตามองไปรอบ ๆ
ไม่เห็นจางฮ่าวหนาน อู๋หลงเฟย และพวกพ้อง
คิดว่าคงไม่อยากมา
เพื่อนร่วมชั้นหลายคนมีรากฐานขั้นสูง แต่พลังปราณเลือดสุดท้ายส่วนใหญ่ก็ติดอยู่ที่ประมาณสองร้อยกว่าแต้ม
นักเรียนฐานะธรรมดาหากได้ทรัพยากรพอเพียง ก็สอบติดมหาวิทยาลัยยุทธ์ชั้นนำได้อย่างมั่นคง
นี่คือข้อดีของรากฐานชั้นยอด
แต่ผู้ที่มีฐานะดีและทรัพยากรเพียงพอเท่านั้นจึงจะมีโอกาสเบียดเข้าโรงเรียนดัง
ยิ่งพลังปราณเลือดสูงขึ้นเท่าไร การเพิ่มก็ยิ่งยากขึ้น ข้อจำกัดอยู่ตรงหน้า ต่อให้พยายามแค่ไหนก็ยากที่จะข้ามผ่านได้อย่างยิ่งใหญ่
ผู้เข้าสอบอย่างอู๋หลงเฟย อย่างมากก็ทำได้แค่เลือกโรงเรียนในกลุ่มมหาวิทยาลัยชั้นนำร้อยอันดับแรกของประเทศ
ระหว่างมหาวิทยาลัยชั้นนำกับมหาวิทยาลัยทั่วไปนั้นมีช่องว่างมหาศาล
อนาคตข้างหน้าก็ย่อมแตกต่างกัน
หลังเสียงอึกทึกสงบลง ทุกคนก็แยกย้ายกันนั่งลง
ไม่มีเหตุการณ์เปรียบเทียบหรือยั่วยุกันอย่างที่คาดคิดไว้
ทุกคนต่างให้ความเคารพต่อหวังเถิง นักบู๊ขั้นหนึ่ง
แต่ในเวลานี้
เพื่อนร่วมชั้นที่เคยศึกษาสิ่งของแฟชั่นเป็นอย่างดีก็อุทานขึ้นมาว่า “เฮ้ย หวังเถิง”