ในห้องใต้ดิน
ร่างของหวังหวยอันเก็บกระบี่แล้วยืนขึ้น
เขาลืมตาขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
คิดในใจว่า
“พรสวรรค์วิชากระบี่นี้สุดยอดจริงๆ”
“แค่ไม่กี่วันก็สัมผัสได้ถึงความเร็วในการฝึกวิชากระบี่ แล้วก็เร็วกว่าปกติสี่ห้าเท่าไม่น้อย”
“ไม่คิดว่าการเข้าใจวิชาดาบจะเพิ่มขึ้นแค่เท่าตัว แต่ความเร็วในการฝึกกลับเพิ่มขึ้นขนาดนี้”
“เป็นแบบนี้ต่อไป วิชาฝึกระดับ B หนึ่งวิชาเดียวคงฝึกถึงขั้นสมบูรณ์ได้ในหนึ่งสองเดือน”
“ถ้าเป็นวิชาระดับซี คงไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ ต้องบอกว่าพรสวรรค์วิชากระบี่นี้ทรงพลังจริงๆ ไม่รู้ว่าพรสวรรค์วิชากระบี่ของหวังเถิงตอนนี้เป็นแบบไหน”
“ให้เขาไปทดสอบพรสวรรค์วิชายุทธ์ ต้องไปทดสอบที่สำนักยุทธ์”
หวังเถิงเพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ เขาไม่ได้คิดจะให้หวังเถิงไปทดสอบทันที ยังไงก็ต้องให้เวลาลูกได้พักบ้าง
หวังเถิงกลับมา มองหวังหวยอันแวบหนึ่ง
ทั้งคู่พูดราตรีสวัสดิ์กันแล้วก็แยกย้ายไปพักผ่อน
เรื่องของลูก เขาจะไม่ถามมาก
ตอนนี้หวังหวยอันกำลังฝึกฝนอย่างมีความสุข
ยากที่จะหยุดการฝึก
หลังจากหวังเถิงไปพักผ่อน
เขายังคงฝึกพายุกระบี่อย่างเต็มกำลัง
พายุกระบี่นี้เป็นวิชาชื่อดังของเจ้าจวี่หวน
ว่าแล้วก็เถอะ ตั้งแต่กินข้าวด้วยกันครั้งที่แล้ว ก็ไม่ได้กินข้าวกับเจ้าจวี่หวนอีกเลย