ร้านปิ้งย่างบุฟเฟต์ย่านเมืองเก่า
ในที่สุดหวังเถิงก็เชื่อว่าพ่อตัวเองเป็นนักบู๊ขั้นห้าจริง ๆ
ไม่ต้องดูเหรียญตราหรือใบรับรอง แค่เห็นหวังหวยอันพาเขากระโดดลงจากชั้นหกโดยไม่เป็นอะไรก็เกินพอแล้ว
จุดเด่นคือความตื่นเต้นเร้าใจ!
หวังเถิงยังคงยิ้มเหม่อบนใบหน้า ท่าทางเหมือนคนจนที่รวยกระทันหัน จะบอกว่าไม่ดีใจก็โกหกทั้งนั้น
ยังไงก็ต้องใช้เวลาปรับตัวสักหน่อย
หวังหวยอันตั้งอกตั้งใจปิ้งเนื้อ กลิ่นหอมของเนื้อดึงวิญญาณหวังเถิงกลับมาได้
หวังเถิงพลันเอ่ยขึ้นว่า “พ่อ เมื่อก่อนพ่อไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม”
“แล้วก่อนหน้านี้ทำไมพ่อไม่บอก!!”
“ที่ผมต้องลำบากมาตั้งหลายปีนี่มันอะไรกัน!”
หวังหวยอันพลิกเนื้อไปมา พลางพูดว่า “ที่จริงพ่อเป็นอัจฉริยะด้านบู๊ น่าเสียดายที่สวรรค์อิจฉาคนเก่ง”
“เริ่มเข้าสู่เส้นทางบู๊ตอนอายุสามสิบ หลังจากนั้นก็รุดหน้าไวมาก”
“เรื่องอื่น ๆ ลูกไม่จำเป็นต้องรู้แล้ว”
“มีหนังเรื่องหนึ่งที่พ่อรวยแกล้งทำเป็นจน แล้วใช้สภาพแวดล้อมที่ยากลำบากเลี้ยงดูลูกชาย สุดท้ายลูกชายก็ประสบความสำเร็จ ลูกรู้จักใช่ไหม!”
“แม่ของลูกเป็นคนให้พ่อจัดการแบบนี้”
“ก็เพื่อให้ลูกประสบความสำเร็จ”
“สรุปก็คือ ตอนนี้ลูกมีพ่อที่แข็งแกร่งเป็นที่พึ่งแล้ว มีพ่ออยู่ ลูกจะทำอะไรก็ได้ตามสบาย!”
หวังหวยอันได้แต่โยนเรื่องนี้ไปให้ภรรยาที่ล่วงลับ
ช่วยไม่ได้
ไม่อย่างนั้นก็อธิบายเรื่องระบบที่ล่องลอยจับต้องไม่ได้นี่ไม่ไหว
และเขาก็สัมผัสได้ว่า ระบบจะไม่ยอมให้เขาเล่าเรื่องเกี่ยวกับระบบออกไป