"ทำไมไม่บอกฉัน..." อันโม่ไน่พูดต่อไม่ได้ เสียงเหมือนถูกใครบีบคอ มีเพียงลมหายใจแผ่วเบา
สจ๊วตก้มมองกระดาษจดหมายบนพื้น: "คุณชายก่อนตายบอกว่า คุณเกลียดเขา เขาไม่อยากให้คุณรู้ แล้วใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ด้วยความรู้สึกผิด"
อันโม่ไน่ก้มลงไปเก็บกระดาษแผ่นนั้น ก้มไปครึ่งทางตัวสั่นเทิ้ม พยุงตัวไม่ไหว ล้มลงจากเตียงคนไข้
เธอคุกเข่าลงบนพื้น กำจดหมายแน่น แล้วซบหน้าลงไป
บนกระดาษไม่มีกลิ่นใดๆ เหลืออีกแล้ว มีเพียงรสเค็มของน้ำตา
ตอนที่เธอหมดสติ ตรงหน้าค่อยๆ มืดลง
พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็เป็นหมอกสีเทาครึ้ม
เฮ่อเหลียนจิ้นยืนอยู่ในหมอก ไหล่กว้างพอจะโอบเธอทั้งคนไว้ได้
มือที่มีนิ้วเรียวชัดเจน เย็นเยียบราวกับถูกแช่ในห้องเย็น จับเอวเธอแน่น นิ้วฝังลึกลงไปในเนื้อนุ่มที่เอว แรงมากราวกับจะบดขยี้เธอให้แหลกเป็นชิ้นๆ
เธอสะดุ้งหายใจ แต่กลับถูกจูบกลบไว้
เขากัดริมฝีปากเธอ ริมฝีปากเย็นเฉียบ ปลายลิ้นเย็นยิ่งกว่า กดลงบนผิวหนังนุ่มนั้นแล้วคลึงไปมา ราวกับกำลังชิมอะไรบางอย่าง
"ไน่ไน่ อยู่ให้ดีๆ ฟังฉันพูด"
"เฮ่อเหลียนจิ้น... ทำไมไม่บอกฉัน คุณตายแล้วยังตามฉันอยู่เหรอ?"
เธอยกมือขึ้นลูบใบหน้านั้น ปลายนิ้วไล้จากคิ้วลงมาถึงหางตา แล้ววาดไปที่ริมฝีปากของเขา
ผิวของเขาเย็นเฉียบ ไม่มีความอบอุ่นของคนเป็น หัวใจก็ไม่เต้น ราวกับนาฬิกาที่หยุดเดิน
"อืม" เขาก้มมองเธอ มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ปนประชดตัวเอง "เห็นเธอเจ็บปวด เห็นเธอร้องไห้ เห็นเธอคุกเข่าขอร้องอย่าให้เขาทำร้าย... เห็นผู้หญิงที่ฉันเฮ่อเหลียนจิ้นแม้แต่นิ้วเดียวก็ไม่อยากแตะ ถูกหมานั่นหักขาจนแหลก!"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ในแววตามีความตั้งใจสังหารสีแดงเลือด
"เรียกเธอก็ไม่ได้ยิน นิ้วจะแตะก็ทะลุไปหมด ฉันทำได้แค่มองดูอยู่เฉยๆ สามปีเต็มๆ ให้ตายเถอะ ต่อให้จะแทนเธอรับฝ่ามือนั่นสักทีก็ทำไม่ได้!"
ร่างของเขาจู่ๆ ก็โปร่งใส เริ่มสลายไปจากขอบ
"เฮ่อเหลียนจิ้น เป็นอะไรไป อย่าไปนะ— เธอบอกว่าจะมาหาฉันทุกวัน—"
"ทนไม่ไหวแล้ว" ปลายนิ้วเขาก็โปร่งใสไปด้วย ลอยแตะน้ำตาของเธออย่างว่างเปล่า "ก่อนตายฉันจัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้เธอแล้ว มีปีซู่อยู่ ต่อจากนี้ไม่มีใครกล้ามาทำร้ายเธออีก"
"อย่าไป!" เสียงเธอแหลกสลาย "เธอบอกว่าตายไปแล้วก็จะไม่ปล่อยฉัน—"
มุมปากเขากระตุกเล็กน้อย
ในแววตามีของเหลวบางอย่างกำลังละลาย ราวกับพื้นผิวน้ำแข็งที่เริ่มแตกร้าว
ของเหลวใสไหลเอ่อออกมา สลายไปก่อนที่จะตกลงถึงพื้น
"หลอกเธอ" เขายิ้มเจ้าเล่ห์ "ชาตินี้หลอกเธอแค่ครั้งเดียวเท่านั้น"
แล้วก็สลายไป
ในหมอกไม่มีอะไรเหลืออีก
เธอคุกเข่าอยู่กับที่ ร้องเรียกชื่อเขาทั้งน้ำตา จนเสียงแหบพร่า แต่ไม่มีใครตอบ
อันโม่ไน่สะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่ยังไหล พี่ปีซู่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง พอเห็นเธอลืมตาก็ยื่นน้ำให้อย่างเงียบๆ: "คุณอันอย่าร้องไห้เลย คุณรู้ไหม ทุกครั้งที่คุณร้องไห้ คุณชายเป็นห่วงมาก... ให้คุณชายได้สงบสุขเถอะ เขาจะเป็นห่วงคุณไม่หาย..."
เป็นห่วงไม่หาย ดังนั้นเขาจึงวนเวียนอยู่ข้างๆ เธอกว่าสามปี แต่เธอไม่เคยสงสัยเลยสักครั้งว่าเขาเป็นอะไรไป
เฮ่อเหลียนจิ้น... คนโง่ ทำไมฉันถึงเพิ่งรู้ว่าใครรักฉันจริง!
"ปีซู่... ฉันอยากกลับไปจิ่งเจียงวาน" เธอพูด "กลับไปที่บ้านของเรา"
ปีซู่พยักหน้า
รถขึ้นไปบนถนน เธอพิงหน้าต่าง
ในช่องเก็บของที่ข้างคนขับ มีรูปถ่ายเก่าๆ เลื่อนหล่นออกมา เธอหยิบขึ้นมาดู
ในรูป เขากอดเธออยู่หน้าวิลล่า เธอหันหน้าหนี ไม่มองเขา แต่เขาก้มหน้ามองเธออย่างลึกซึ้ง สายตาเดียวเป็นหมื่นปี ความรักที่ลึกซึ้งขนาดนั้น