อู๋ซวี้ส่งสายตาให้หนิงมั่ว จากนั้นองครักษ์คนหนึ่งซึ่งถูกมัดแน่นก็ถูกคุมตัวเข้ามา คุกเข่าลงกลางกระโจม ร่างสั่นเทาเล็กน้อย
อู๋ซวี้เงยหน้ามองจ้าวเจิ้นซ่าง เอ่ยเสียงขรึมว่า “คนผู้นี้ แม่ทัพจ้าวรู้จักหรือไม่?”
สีหน้าจ้าวเจิ้นซ่างแปรเปลี่ยนเล็กน้อย สายตากวาดมององครักษ์ผู้นั้นวูบหนึ่ง ก่อนขมวดคิ้วแล้วกล่าวเสียงห้วน “คนผู้นี้สวมเครื่องแต่งกายของกองทัพใต้บัญชาข้า ข้ามองแล้วไม่คุ้นหน้า ไม่รู้จัก”
กู้ฉงหย่วนซึ่งอยู่ด้านข้างเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา ด่าทอโดยไร้เสียงว่า โง่เขลา
จ้าวเจิ้นซ่างยิ้มเจื่อน หลังครุ่นคิดอย่างเร่งร้อนก็รีบกล่าวกับอู๋ซวี้อีกครั้ง “แต่ในเมื่อเป็นคนในค่ายของข้า หากเขาทำเรื่องน่าละอายจริง ข้าย่อมไม่เข้าข้างคนของตน สิ่งที่ข้าเกลียดที่สุดคือคนทรยศหักหลัง ก่อเรื่องโดยพลการ!”
ขณะกล่าว เขาตบที่วางแขนดังป้าบ ประหนึ่งโกรธขึ้นมาจริง ๆ “พูดมา! เหตุใดเจ้าจึงนำเนื้อผสมยาไปวางไว้ในเขตสัตว์ร้าย? ใครเป็นคนสั่งเจ้า?”
อู๋ซวี้หันไปมององครักษ์ที่คุกเข่าอยู่ “พูดมา”
องครักษ์คุกเข่าก้มหน้า ตัวสั่นงันงก เนิ่นนานก็ไม่เอ่ยปาก
หนิงมั่วเตะเขาอย่างแรงทีหนึ่ง พลางเตือนว่า “ท่านอ๋องสั่งให้เจ้าพูด”
องครักษ์หมอบอยู่กับพื้น ในที่สุดก็เอ่ยปาก “เป็น...เป็นแม่ทัพจ้าวที่สั่งให้ข้าน้อยนำเนื้อผสมยาไปวางทางด้านตะวันตกของลานล่าสัตว์ บริเวณที่สัตว์ร้ายออกมาเพ่นพ่าน บอกว่า...บอกว่าขอเพียงเสนาบดีเซิ่นถูกล่อไปทางนั้น ก็จะ ‘เกิดเหตุไม่คาดฝัน’”
“บัดซบ! เจ้ากล้าใส่ร้ายข้ารึ!” จ้าวเจิ้นซ่างลุกพรวดด้วยโทสะ ตวาดด่าว่า “พูดมา! ใครส่งเจ้ามาใส่ร้ายข้า!”
อู๋ซวี้เหลือบมองจ้าวเจิ้นซ่างแวบหนึ่ง “เป็นเจ้าสอบสวนคดี หรือเปิ่นหวังสอบสวนคดี?”