ภายในห้องเงียบสงัด
ลู่ชิวจื้อและคนอื่น ๆ กลั้นหายใจ ไม่มีผู้ใดกล้าคารวะอู๋ซวี้อยู่ชั่วขณะ
ชีซู้ไม่รู้ว่าเขามาจวนลู่เพราะล่วงรู้หรือไม่ว่าสืออวี่อยู่ที่นี่ ยิ่งไม่รู้ว่ายามนี้เขาจะมีปฏิกิริยาเช่นไร จึงรู้สึกประหม่าเช่นกัน
อู๋ซวี้ยืนสงบนิ่ง สีหน้าอ่านยาก จ้องมองสืออวี่อย่างเงียบงัน
ดวงตาดำสนิทกวาดผ่านแววตาคาดหวังของอีกฝ่าย รอยเลือดที่ซึมตรงมุมปาก ผ้าขาวซึ่งพันแผลบนอก ก่อนจะกวาดมองสีหน้าของทุกคนในห้องและสภาพโดยรอบอย่างไม่แสดงอาการ
ทั่วทั้งห้องปกคลุมด้วยแรงกดดันที่ยากจะพรรณนา
ชีซู้ไม่แน่ใจว่าอู๋ซวี้ได้รับข่าวล่วงหน้าและรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้วหรือไม่ แต่นางไม่อยากให้เขาเข้าใจผิดว่าสืออวี่มาที่นี่เพราะนางกับตระกูลลู่ร่วมมือกัน หลังสูดหายใจลึก นางก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นก่อนว่า “วันนี้เขาถูกธนูยิงล้มอยู่หน้าประตูตระกูลลู่ ท่านลุงกลัวว่าจะเกิดเรื่องวุ่นวาย จึงส่งคนไปแจ้งข้า ตอนข้ามาถึงเขาก็ได้รับการรักษาแล้ว โชคดีที่ท่านหมอฉินมีฝีมือ จึงรักษาชีวิตเอาไว้ได้”
กล่าวจบ นางก็ก้าวไปหยิบลูกธนูดอกนั้น
ลูกธนูมีรูปแบบเดียวกับที่ใช้ลอบทำร้ายนางสองครั้งก่อน อู๋ซวี้เห็นแล้วต้องเข้าใจเป็นแน่
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ นางจึงพบว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่ลูกธนูถูกห่อด้วยผ้าผืนหนึ่ง
นางยกมือดึงผ้าขาวออก กำลังจะหยิบลูกธนู ทว่าฉินซูเหอกลับคว้าข้อมือนางไว้แน่นเพื่อห้ามปราม “บนลูกธนูเคลือบหญ้าอูโถวไว้ อย่าแตะต้อง”
บรรยากาศในห้องพลันหม่นลง
สายตาของอู๋ซวี้หยุดอยู่ที่มือของฉินซูเหอซึ่งกำข้อมือชีซู้ไว้ ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปยังใบหน้าเขา