ปลายนิ้วของชีซู้ค่อย ๆ กำแน่น สายตาหยุดนิ่งอยู่บนตัวลูกธนู
ศัตรูซ่อนอยู่ในที่มืด ฝ่ายนางกลับอยู่ในที่แจ้ง อีกทั้งยังไม่อาจล่วงรู้จุดประสงค์ของอีกฝ่ายได้ ช่างรับมือยากยิ่งนัก
ฉินซูเหอจึงเงยหน้ามองนางอีกครั้ง ก่อนถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ลูกธนูนี้มีปัญหาอันใดหรือ?”
ลู่ชิวจื้อกับซ่งหมิ่นยังอยู่ข้าง ๆ ชีซู้ไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องที่ถูกลอบทำร้ายสองครั้งก่อน จึงเพียงส่ายหน้าแล้วถามกลับ “บนลูกธนูอาบยาพิษชนิดใดไว้?”
ฉินซูเหอตอบว่า “หญ้าอูโถว ผู้ถูกพิษจะชาทั่วร่าง ชีพจรอ่อนแรง แม้ดูอาการน่าเป็นห่วง แต่ไม่ถึงกับสิ้นใจฉับพลัน หากรักษาทันท่วงที ก็ไม่ถึงแก่ชีวิต”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความคิดหนึ่งพลันผุดขึ้นในใจชีซู้ นางจึงถามยืนยัน “ลูกธนูปักถูกจุดสำคัญหรือไม่?”
ฉินซูเหอส่ายหน้า “ลูกธนูแทงเข้าจากใต้ชายโครง เยื้องจากเส้นชีพจรหัวใจไปราวหนึ่งชุ่น ไม่ได้ทำให้อวัยวะภายในบาดเจ็บ”
ชีซู้ครุ่นคิด
สองครั้งก่อนนางรอดมาได้อย่างปลอดภัย ครั้งหนึ่งเพราะอยู่ในรถม้า มีชิงซงกับชิงไป๋คอยคุ้มกันได้ทันท่วงที
อีกครั้งหนึ่ง คนผู้นั้นเข้าใจผิดคิดว่าชีว่านหนิงเป็นนาง และหนิงมั่วก็เข้าขัดขวางได้ทันเวลา
นับจากครั้งแรกที่ถูกลอบทำร้ายจนถึงบัดนี้ก็เกือบสองเดือนแล้ว นางยังไม่เคยได้ยินอู๋ซวี้เอ่ยถึงความคืบหน้า คิดว่าคงยังจับตัวผู้บงการเบื้องหลังไม่ได้
หากเป็นคนเหี้ยมโหดเช่นนี้ การปลิดชีพสืออวี่ซึ่งอยู่ในเมืองหลวงเพียงลำพังย่อมเป็นเรื่องง่ายดาย
ลูกธนูที่ไม่ถูกจุดสำคัญ พิษที่ยังเหลือทางรอด คนผู้นั้นไม่ได้คิดเอาชีวิตสืออวี่