ชีซู้เดินตามขันทีนำทาง ผ่านม่านลูกปัดเข้าไปในพระตำหนักใหญ่
ไทเฮาเจียงซินเจิ้นประทับนั่งบนบัลลังก์รูปหงส์ ฉลองพระองค์สีเหลืองสดปักดิ้นทองรูปหงส์ เครื่องประดับไข่มุกและหยกประดับซ้อนทับกันเป็นชั้น กดทับคิ้วตาที่ยังเยาว์วัยให้ดูเคร่งขรึม แผ่กลิ่นอายสูงศักดิ์และสง่างาม
ข้างพระองค์ยังมีคนยืนอยู่อีกผู้หนึ่ง นั่นคือเจียงอวี้รุ่ย
วันนี้เจียงอวี้รุ่ยสวมชุดสีชมพูอมส้มอ่อน เกล้าผมเป็นมวยเรียบร้อย ดูเรียบง่ายกว่าครั้งก่อนมาก
สายตาของชีซู้ปะทะกับนางเพียงชั่วครู่ก็ถอนกลับ เดินไปยังกลางตำหนัก แล้วยอบกายคำนับเจียงซินเจิ้น “หม่อมฉันถวายพระพรไทเฮา วันนี้เป็นวันคล้ายวันประสูติของพระองค์ ขอให้พระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน มีแต่ความสงบสุขและสุขสำราญเพคะ”
ไทเฮาแย้มพระสรวลแล้วพยักพระพักตร์ “ลุกขึ้นเถิด”
ชีซู้ยืดกายขึ้น เจียงอวี้รุ่ยก้าวเข้ามาหานางก่อน แล้วยอบกายคำนับอย่างเรียบร้อย “พี่หญิงชีซู้ วันนั้นที่ตำหนักอ๋องวุ่นวายเหลือเกิน ข้าไม่มีโอกาสอธิบายให้พี่หญิงฟัง หลายวันมานี้ข้าเฝ้าคิดถึงเรื่องนี้ทุกวัน หวังเพียงจะได้พบพี่หญิงสักครั้ง จะได้พูดให้กระจ่าง”
นางมีสีหน้าจริงใจ “เรื่องที่คุณนายใหญ่จ้าวทำ ข้าไม่รู้เรื่องจริง ๆ ข้าเพียงรู้สึกถูกชะตากับพี่หญิง ไม่มีเจตนาคิดหมายท่านอ๋องเลยแม้แต่น้อย… แต่ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็เกิดขึ้นเพราะข้า ทำให้พี่หญิงตกใจ เป็นความผิดของข้า ตอนนี้ข้าถูกลงโทษกักบริเวณแล้ว คุณนายใหญ่ก็อบรมกฎระเบียบให้ข้า ข้ารู้ผิดแล้ว ขอพี่หญิงอย่าห่างเหินกับข้าเพราะเรื่องนี้เลยนะเจ้าคะ”
คำพูดนั้นเปี่ยมด้วยความจริงใจ แม้แต่ขอบตายังแดงเรื่อ ดูราวกับเป็นเด็กสาวที่ถูกทำให้เจ็บช้ำ แต่ก็ยอมรับผิดจากใจจริง
ชีซู้ไม่รู้ว่าเจียงอวี้รุ่ยฝึกพูดประโยคเหล่านี้มานานเท่าใด ถึงได้เอ่ยออกมาอย่างจริงใจนัก ขอบตายังแดงเรื่อ ทำท่าราวกับถูกทำให้เจ็บช้ำและสำนึกผิดอย่างจริงใจ ทั้งยังผลักความผิดทั้งหมดไปให้คุณนายใหญ่จ้าว