บรรยากาศภายในห้องโถงชวนให้อึดอัดและประหลาดยิ่งนัก แม่นมฝางกับหนานจือต่างไม่กล้าเอ่ยปาก ได้แต่จับจ้องชีซู้ด้วยความกระวนกระวาย
ชีซู้มองฉินซูเหออย่างไม่เข้าใจ “ท่านหมอฉิน เหตุใดจึงกล่าวเช่นนี้?”
ฉินซูเหอยื่นขวดยาพร้อมขยับเข้าไปตรงหน้านางอีกเล็กน้อย “ร่างกายของเจ้าเย็นง่าย ทั้งพื้นฐานยังอ่อนแอ แม้ยามนี้จะแข็งแรงกว่าเมื่อตอนเยาว์วัย แต่เป็นเพียงภายนอกที่ดูไม่เป็นไร แท้จริงแล้วตั้งครรภ์ได้ยาก ต่อให้ตั้งครรภ์ขึ้นมา ร่างกายก็อาจรับไม่ไหว”
คราวก่อนที่เขาจับชีพจรให้นาง เขาก็คิดจะกล่าวเรื่องนี้แล้ว เพียงแต่นางไม่เปิดโอกาสให้เขาเอ่ยปากเสียที
สีหน้าชีซู้พลันเคร่งขรึม
นางไม่เคยสงสัยในวิชาแพทย์ของฉินซูเหอ ยิ่งไปกว่านั้น มารดาของนางก็มีสภาพร่างกายเช่นนี้เช่นกัน
เพียงแต่เมื่อตอนแรกที่นางแต่งให้อู๋ซวี้ นางหลงเชื่อข่าวลือ คิดว่าเขามีโรคเร้น จึงไม่เคยนึกถึงเรื่องทายาท
ภายหลังแม้ทั้งสองจะร่วมหอกันแล้ว แต่เขาก็ไม่ชอบร่วมเตียง เดือนหนึ่งจะมีสัมพันธ์กับนางเพียงวันซื่อ นางยิ่งไม่เคยคิดถึงเรื่องให้กำเนิดบุตร
เรื่องทายาทนั้น นางปล่อยไปตามธรรมชาติมาโดยตลอด จะมีหรือไม่มีก็ไม่ยึดติด
แต่แล้วอู๋ซวี้เล่า เขาคิดเช่นไร?
หากเขาปรารถนาจะมีบุตร นางย่อมไม่อยากเป็นหมัน
ระหว่างที่ทั้งคู่เงียบงัน แม่นมฝางกับหนานจือก็อดไม่ไหว เอ่ยถามขึ้นมาก่อน
แม่นมฝางถาม “ท่านหมอฉินจะรักษาพระชายาของพวกเราให้หายได้หรือไม่? กินยานี้แล้วจะหายหรือเจ้าคะ?”
หนานจือกล่าว “ขอท่านหมอฉินโปรดหาทางช่วยด้วยเถิด!”
ฉินซูเหอพยักหน้า มองขวดยาในมือ ก่อนกล่าวกับชีซู้ต่อ “ข้าปรุงยานี้ตามสภาพร่างกายของเจ้า ใช้รักษาอาการร่างกายเย็นง่าย กินวันละเม็ด เร็วที่สุดสามเดือน ช้าที่สุดครึ่งปี ย่อมเห็นผล”