ชีซู้มิได้รีบร้อนออกเดินทาง หลังจากพูดคุยธุระกับผู้ดูแลหลายคนเสร็จจึงค่อยย้ายไปยังหอดอกไม้
เพียงก้าวเข้าไป นางก็รู้ทันทีว่าวันนี้ชีว่านหนิงเตรียมตัวมาอย่างเต็มที่
นางสวมกระโปรงสีแดงชาดปักดิ้นทอง บนศีรษะปักปิ่นระย้าทองคำประดับไข่มุก แต่งกายฉูดฉาดยิ่งกว่าก่อนออกเรือน เบื้องหลังมีบ่าวหญิงติดตามมาเป็นขบวน ดูเอิกเกริกยิ่งนัก
ครั้นเห็นชีซู้ ชีว่านหนิงก็ลุกขึ้น ยื่นมือมาจับนางอย่างสนิทสนม “พี่หญิง—”
ชีซู้หลบเลี่ยงอย่างไม่แสดงอาการ แล้วไปนั่งลงบนที่นั่งประธาน
ชีว่านหนิงถูกเมินเฉยจึงชักมือกลับอย่างเก้อเขิน ก่อนนั่งลงและเริ่มทักทายราวกับระหว่างคนทั้งสองไม่เคยมีเรื่องบาดหมาง “ไม่พบกันตั้งครึ่งเดือน ข้าเป็นห่วงพี่หญิงอยู่ในใจ ไม่รู้ว่าพี่หญิงใช้ชีวิตเป็นอย่างไรบ้าง...”
“เจ้ามาทำอะไร?” ชีซู้ตัดบทนาง
ชีว่านหนิงยิ้มแย้มตอบ “เจ้ากับข้าแต่งงานวันเดียวกัน แต่ไม่ได้ออกเรือนจากจวนโหวไปพร้อมกัน ท่านพ่อรู้สึกเสียดายอยู่ในใจ ข้าจึงมาถามพี่หญิงว่า พรุ่งนี้จะกลับเยือนบ้านพร้อมพี่เขยยามใด มิสู้กลับไปพร้อมกัน จะได้ทำให้ท่านพ่อดีใจสักหน่อย”
ชีซู้เอ่ยเสียงเรียบ “ในเมื่อข้าออกเรือนจากจวนลู่ พรุ่งนี้ย่อมกลับเยือนบ้านที่จวนลู่”
“พี่หญิงแซ่ชี จะกลับเยือนบ้านแล้วกลับจวนลู่ได้อย่างไร? พี่หญิงกลัวว่าท่านพ่อยังโกรธอยู่หรือ?” ชีว่านหนิงแสร้งทำเป็นห่วงใยพลางเอ่ยเกลี้ยกล่อม “ท่านพ่อปากแข็งแต่ใจอ่อนเสมอ พี่หญิงกลับไปขอโทษท่านให้ดี ท่านพ่อย่อมไม่ตำหนิพี่หญิงหรอก ระหว่างพ่อลูกจะมีความแค้นข้ามคืนได้อย่างไร?”
สีหน้าชีซู้ไม่เปลี่ยนแปลง “ท่านโหวไม่ยอมรับข้าเป็นบุตรสาวแล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องเรียกข้าว่าพี่หญิงทุกคำก็ได้”