ชีซู้ถือสุราหอมหมื่นลี้เข้าไปในครัวหลัง วางไหสุราลงบนโต๊ะ ก่อนจะหยิบป้ายทองแดงจากแขนเสื้อส่งให้อีกฝ่าย แล้วเล่าเสียงเบาถึงเรื่องที่พบฉินซูเหอระหว่างทางเมื่อครู่ และเรื่องที่เขามอบป้ายนี้ให้นางฟังโดยสังเขป
เล่าจบแล้ว นางกล่าวว่า “ของสิ่งนี้ข้ารับไว้ไม่ได้ รบกวนป้าช่วยนำไปคืนด้วย”
ซ่งหมิ่นกำลังก้มหน้าปรุงน้ำแกงอยู่หน้าเตา ครั้นได้ยินก็วางช้อน รับป้ายมาแล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าห่อไว้อย่างดี “ได้ วางใจเถิด ข้าจะคืนให้เจ้าเอง”
งานเลี้ยงคืนไหว้พระจันทร์จัดขึ้นที่หอดอกไม้ หน้าต่างเปิดกว้าง มองเห็นจันทราสว่างลอยเด่นอยู่บนฟ้า
ลมราตรีหอบกลิ่นหอมหมื่นลี้พัดเข้ามา โต๊ะกลมเต็มไปด้วยอาหาร จานปูเมาสุราวางอยู่ตรงกลาง เปลือกปูฉาบเงาสีอำพัน กลิ่นสุราผสานกับกลิ่นหอมมันของไข่ปู ลอยอวลแผ่วเบาใต้แสงโคม
นับแต่ลู่เหิงเปลี่ยนคำเรียกอู๋ซวี้เป็น “พี่เขย” เขาก็เรียกสนิทสนมขึ้นทุกที ไม่เหลือความเกรงกลัวและประหม่าเช่นแต่ก่อน
เขาหิ้วไหสุราที่ขุดขึ้นมาจากโคนกำแพงลานหลัง รินให้ทุกคนจนครบ ครั้นถึงหน้าอู๋ซวี้ก็กล่าวด้วยความกระตือรือร้นว่า “พี่เขย สุราไหนี้ข้าฝังไว้เกือบสามปี ตั้งใจเก็บไว้ดื่มในวันแต่งงานของพี่สาว บัดนี้ย่อมต้องเป็นท่านที่ดื่ม”
กล่าวแล้วเขาก็รินสุราให้อู๋ซวี้อีกจอก เร่งเร้าด้วยสีหน้าตื่นเต้น “ลองชิมดูเถิด ข้าฝังไว้หลายปีแล้ว เป็นไหแรกเชียวนะ”