ชีซู่อับจนถ้อยคำไปชั่วขณะ
แม้นางจะเตรียมคำพูดไว้มากมายเพื่อรับมือกับคำซักถามของเขาแล้ว แต่ไม่คาดคิดเลยว่าเพียงเขาเอ่ยปาก ก็ทำให้นางจนคำตอบได้
เหตุผลที่เขาขุ่นเคืองนาง กลับเป็นเพราะคิดว่านางมีใจให้สืออวี่หรือ?
ช่างเหลวไหลสิ้นดี
เมื่อเห็นนางเงียบงัน สีหน้าอู๋ซวี้ก็เคร่งขรึมลง เขาเบือนสายตาหนี ไม่มองนางอีก ครั้นเอ่ยปาก น้ำเสียงก็สงบนิ่งอย่างอดกลั้น “ตอนที่ข้าแต่งเจ้าเข้าจวน ข้าพูดไว้ชัดเจนแล้วว่าไม่มีเวลาและไม่มีใจจะรักใคร ทั้งไม่ปรารถนาจะเสียสมาธิไปกับเรื่องในเรือนใน เมื่อแต่งเจ้าเข้ามาแล้ว ข้าก็จะไม่หย่าร้างกันโดยง่าย การเปลี่ยนคนมานั่งตำแหน่งพระชายาเป็นเรื่องสิ้นเปลืองแรงกายแรงใจเกินไป”
ชีซู่ยังไม่ทันฟื้นจากความตกตะลึงที่เขาถามว่านางมีใจให้สืออวี่หรือไม่ คำพูดเหล่านั้นก็ทำให้หัวใจนางราวกับถูกมือคู่หนึ่งขยำคลึง
เขาเอ่ยถึงคำพูดในวันที่แต่งนางอีกครั้ง สำหรับนางแล้ว นี่ไม่ต่างจากการตักเตือนให้นางเก็บงำความคิดที่ไม่ควรมี อย่าได้คิดเพ้อฝันถึงเขา
แม้แต่เหตุผลที่เขาจะไม่หย่ากับนาง ก็เพราะไม่อยากเสียแรงไปแต่งพระชายาที่ถูกใจคนใหม่
นางไม่อยากจมอยู่กับความเศร้าที่ตนก่อขึ้นเอง จึงปลอบใจตนอยู่ในใจ
อย่างน้อยเขาก็บอกว่าจะไม่หย่ากับนางโดยง่าย
หากไม่มีเหตุไม่คาดฝัน ต่อให้ไร้ใจไร้รัก ก็ยังอยู่เคียงข้างกันจนแก่เฒ่าได้
หางตาอู๋ซวี้เหลือบมองแพขนตาที่หลุบต่ำลงเล็กน้อยของนาง เก็บความผิดหวังของนางไว้ในสายตา สีหน้ากลับยิ่งเคร่งขรึม “หากเจ้าอยู่กับข้าต่อไปไม่ไหวจริง ๆ ข้าจะไม่ฝืนใจเจ้า”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง นิ้วมือกดลงบนโต๊ะอย่างแนบเนียน ก่อนกล่าวเสริมว่า “อดทนอีกสักหลายปี อย่างมากก็ห้าปี ถึงตอนนั้นข้าจะเขียนหนังสือหย่าให้เจ้า”
หัวใจชีซู่หนักอึ้งลง นางรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง จึงอดถามไม่ได้ว่า “เหตุใดต้องเป็นห้าปี?”
กำหนดเวลาและอายุที่เฉพาะเจาะจงเกินไปทำให้นางเกิดความไม่สบายใจ
ราวกับเขาวางแผนอนาคตที่ไม่มีนางไว้เรียบร้อยแล้ว