ชีซู้ส่ายหน้า “เพิ่งยามอู่ได้ไม่นาน ข้าก็ออกจากกรมพิธีการแล้ว”
เรื่องความเคลื่อนไหวของนาง เขาเพียงเอ่ยถามชิงซงกับชิงไป๋ไม่กี่คำก็รู้แล้ว
หากโกหกเขา นับว่าโง่เขลา
ทว่านางเลือกไม่พูดถึงเรื่องสืออวี่ ก่อนที่ชิงซงกับชิงไป๋จะรายงานเรื่องการมีตัวตนของเขา
นางรับกล่องอาหารใบหนึ่งจากมือหนานจือ ถือเดินเข้าไปหาอู๋ซวี้ “ข้าแวะไปจวนลู่มา ป้าย่าบอกว่าที่จวนเพิ่งได้เกาลัดมาใหม่ จึงทำขนมเกาลัดหอมกุ้ยฮวาขึ้นมาด้วย”
อู๋ซวี้กวาดตามองกล่องอาหารในมือหนานจือด้วยสีหน้าอ่านไม่ออก ก่อนถามว่า “เจ้าชอบกินขนมเกาลัดหอมกุ้ยฮวาหรือ?”
ปกติซ่งหมิ่นมักทำของกินให้นาง แต่แต่ละครั้งก็มีเพียงกล่องเดียว ไม่เหมือนวันนี้ที่ถือมาถึงสองกล่อง
“ก็พอใช้” ชีซู้นั่งลงข้างกายเขา พลางเปิดฝากล่อง กลิ่นหอมหวานของกุ้ยฮวาและเกาลัดพลันลอยอบอวล “ท่านอ๋องจะลองสักชิ้นหรือไม่? ยังอุ่นอยู่”
ทันทีที่ขนมออกจากเตา นางก็จัดใส่กล่องแล้วกลับตำหนักอ๋อง
อู๋ซวี้ดูไม่ใคร่สนใจ “เจ้าชอบกินก็เก็บไว้กินเองเถิด”
ชีซู้เหลือบมองกล่องอาหารที่หนานจือถืออยู่ “ส่วนที่หนานจือถืออยู่ต่างหากที่ป้าย่าทำตามรสชาติที่ข้าชอบ”
นางมองกล่องอาหารในมือตนอีกครั้ง “ข้ารู้ว่าท่านอ๋องไม่ชอบรสหวาน กล่องนี้ข้าทำตามรสชาติที่ท่านอ๋องชอบ ใส่น้ำผึ้งกุ้ยฮวาเพียงเล็กน้อย ไม่หวานเลี่ยน”
คราวนี้อู๋ซวี้จึงหันมามองกล่องอาหารในมือนาง
ขนมเกาลัดหอมกุ้ยฮวาบนจานยังมีไอร้อนจาง ๆ ขอบขนมถูกนางบีบให้กลมมนเรียบร้อย ด้านบนโรยดอกกุ้ยฮวาแห้งบาง ๆ ไว้ชั้นหนึ่ง