จวนลู่ หอดอกไม้
ซ่งหมิ่นกำลังดื่มชากับลู่ชิวจื้อ ซึ่งเพิ่งกลับมาถึงจวนได้ไม่นาน
ครั้นเห็นชีซู้กลับมาพร้อมลู่เหิง นางก็ประหลาดใจอยู่บ้าง จึงลุกขึ้นต้อนรับ ใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้มยินดี “เหตุใดพี่น้องเจ้าจึงกลับมาด้วยกันเล่า?”
ภาพตรงหน้าทำให้นางหวนคิดถึงช่วงก่อนชีซู้แต่งงานไปชั่วขณะ
ชีซู้ยิ้มพลางคล้องแขนซ่งหมิ่น แล้วเอ่ยตอบก่อนว่า “ข้าแวะมาจากกรมพิธีการ ระหว่างทางพบอาเหิง จึงพาเขากลับมาด้วยกันเจ้าค่ะ”
ลู่เหิงไม่ลืมคำกำชับของชีซู้ จึงพยักหน้าหงึก ๆ รับคำ “ช่างบังเอิญยิ่งนัก ช่างบังเอิญจริง ๆ”
“ขนมเล่า?” ลู่ชิวจื้อที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธานกวาดตามองมือทั้งสองข้างของลู่เหิงซึ่งว่างเปล่า “เจ้าไม่ได้บอกว่าจะไปหอวั่งเจียงซื้อขนมให้มารดาหรือ?”
ยามบ่ายสำนักศึกษาหลวงหยุดพัก บิดากับบุตรชายควรกลับจวนพร้อมกัน แต่ลู่ชิวจื้อมีการบ้านของเหล่าศิษย์ต้องตรวจแก้ ลู่เหิงไม่อาจอดทนรอ จึงบอกว่าจะไปซื้อขนมให้ซ่งหมิ่น แล้วออกไปก่อน
ลู่เหิงเหลือบมองชีซู้ด้วยความรู้สึกผิด พลางแตะจมูกหัวเราะแห้ง ๆ “เอ่อ... เห็นพี่หญิงแล้วดีใจ ข้าจึงลืมเรื่องนี้ไปเสีย...”
“โทษข้าเอง” ชีซู้รับคำแทน “ข้าพบอาเหิงจึงเรียกเขาขึ้นรถ จากนั้นพูดคุยกันเพลินจนทำให้เขาลืมไป”
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” ซ่งหมิ่นตบหลังมือชีซู้เบา ๆ แล้วจูงนางให้นั่งลง พลางยิ้มกล่าว “ข้าเห็นเจ้าแล้วมีความสุขยิ่งกว่าเห็นขนมเสียอีก”
ลู่เหิงถอนใจโล่งอก
ชีซู้คารวะลู่ชิวจื้อแล้วจึงนั่งลงข้างซ่งหมิ่น
ลู่ชิวจื้อเงยหน้ามองชีซู้ สีหน้าพลันอ่อนโยนลง “เหตุใดเจ้าจึงมาจากกรมพิธีการเล่า?”