แม้แต่ต้นกล้าน้อยก็ไม่กล้าประมาท รีบปล่อยเถาวัลย์ออกมาพันข้อมือของหลินหนิงเอ๋อไว้
หลังตรวจดูอยู่ครู่หนึ่ง ต้นกล้าน้อยก็ขมวดคิ้วแน่น “พิษหนาวฝังลึกถึงกระดูกแล้ว อาศัยเพียงโอสถอย่างเดียว ยากจะรักษาให้หายขาดได้จริง……”
“มีวิธีหรือไม่?”
หลินเฉินถามอย่างร้อนใจ
“ข้าช่วยบรรเทาให้นางได้เท่านั้น แต่เป็นเพียงการรักษาที่ปลายเหตุ หากต้องการขจัดพิษหนาวนี้ให้สิ้นซาก เกรงว่าต้องอาศัยพลังเพลิงอันบริสุทธิ์……”
สีหน้าของต้นกล้าน้อยเคร่งขรึม แม้ยามปกติจะชอบหยอกล้อ แต่เมื่อเป็นเรื่องสำคัญ มันก็จริงจังอย่างยิ่ง
“บรรเทาอาการก่อนก็ได้ ขอแค่ช่วยบรรเทาได้ก่อน ข้าจะพาพี่สาวไปหาผู้เชี่ยวชาญรักษา!”
แววตาตึงเครียดวาบผ่านดวงตาของหลินเฉิน
ที่ผ่านมา ก็อาศัยการกินโอสถเพื่อบรรเทาอาการมาโดยตลอด
โอสถนั้นมีชื่อว่าสามัคคีเพลิงมณี ภายในมีพลังเพลิงสามชนิด สามารถสะกดพิษหนาวได้
“ได้”
ต้นกล้าน้อยควบคุมเถาวัลย์แทงทะลุผิวหนังของหลินหนิงเอ๋อ ทันใดนั้น ไอเย็นเสียดกระดูกสายหนึ่งก็พวยพุ่งออกมา มีแสงสีฟ้าน้ำแข็งที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าแผ่กระจายอยู่ภายใน เพียงสัมผัสก็ทำให้ผู้คนขนลุกซู่ไปทั้งตัว
ท้ายที่สุด ไอเย็นทั้งหมดก็ถูกเถาวัลย์ดูดเข้าไป
ผ่านไปหนึ่งถ้วยชา ต้นกล้าน้อยก็ดูดไอเย็นทั้งหมดในร่างของหลินหนิงเอ๋อออกมา จึงค่อยผ่อนลมหายใจยาว
“เอิ๊ก”
ต้นกล้าน้อยเรอออกมา ไอเย็นเสียดกระดูกสายหนึ่งพ่นออกจากปากของมัน
สีหน้าของหลินหนิงเอ๋อดูมีเลือดฝาดขึ้นไม่น้อย ครู่หนึ่งต่อมา นางค่อย ๆ ลืมตาขึ้น “เสี่ยวเฉิน……”
“พี่สาว อย่าคิดมากเลย ข้าจะพาท่านไปรักษา!”