"คู่หมั้นฉันมาแล้ว นายรีบไปหลบในตู้เสื้อผ้าเร็ว ห้ามส่งเสียงเด็ดขาด!"
เฉินม่อพยักหน้ารับ แล้วหลบเข้าไปในตู้เสื้อผ้า มองผ่านช่องว่างของตู้ เห็นเงาหลังของซูเสี่ยวเสี่ยวเดินจากไป
เธอสวมชุดนอนสายเดี่ยวสีขาวบริสุทธิ์ ผิวขาวเนียนสวย ชุดนอนสั้นมากจนปกปิดขายาวเรียวขาวเนียนของเธอไม่มิด
ซูเสี่ยวเสี่ยวเดินไปที่หน้าประตู สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเปิดประตู
ประตูเปิดออก ก็เห็นเจียงฮาวถือช่อกุหลาบแดงช่อโต ยืนยิ้มอยู่ในท่าที่คิดว่าหล่อเหลาที่สุดหน้าประตู
"เปิดประตูช้าจังเลย? ทำอะไรอยู่เนี่ย? ซ่อนผู้ชายไว้ในบ้านหรือเปล่า?"
สายตาของเจียงฮาวกวาดมองไปทั่วในบ้าน เห็นพื้นมีน้ำเปื้อนอยู่กองหนึ่ง ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
"ก๊อกน้ำในบ้านเสีย ฉันเพิ่งซ่อมอยู่น่ะ"
แววตาซูเสี่ยวเสี่ยวสั่นไหวเล็กน้อย พยายามทำใจสงบ เธอกลัวว่าเจียงฮาวจะรู้ว่ามีผู้ชายอยู่ในบ้าน ใจตอนนี้คิดแค่อยากให้เจียงฮาวรีบออกไปเร็ว ๆ
เจียงฮาวเดินตรงเข้าไปในห้องรับแขก ไม่ถือตัวเอาซะเลย
"ก๊อกน้ำเสียทำไมไม่โทรหาฉันล่ะ? ฉันจะได้เรียกช่างมาให้ซ่อมทันที ไหนจะต้องมาซ่อมเอง"
เขาวางช่อกุหลาบลง สายตาเร่าร้อนกวาดมองซูเสี่ยวเสี่ยวขึ้นลง อดกลืนน้ำลายไม่ได้
ซูเสี่ยวเสี่ยวไม่ชอบสายตาที่เจียงฮาวมองเธอแบบนั้นเลย
"ฉันซ่อมเสร็จแล้ว นายไปเถอะ"
เจียงฮาวได้ยิน สีหน้ายิ้มก็จางลงเล็กน้อย ที่รับไม่ได้ที่สุดก็คือท่าทางเย็นชาใส่เขาแบบนี้ของซูเสี่ยวเสี่ยว
เขาโกรธมาก อดไม่ได้ที่จะมองซูเสี่ยวเสี่ยวอย่างดุดัน
"ไปอะไรไป? ทั้งเมืองชุนเฉิง ใครไม่รู้ว่าฉันเป็นคู่หมั้นนาย ใครจะกล้ามานินทาลับหลัง? สุดท้ายนายก็เป็นผู้หญิงของฉันอยู่ดี คืนนี้ฉันจะนอนที่นี่!"
ว่าแล้ว เขาเหมือนเดินเข้าบ้านตัวเอง เดินไปที่ตู้เหล้าข้าง ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ
จากนั้นก็หยิบไวน์แดงออกมาหนึ่งขวด เอาถ้วยมามาสองใบ เขาหันหลังให้ซูเสี่ยวเสี่ยว เปิดไวน์ รินให้คนละแก้ว
ฉวยจังหวะที่ซูเสี่ยวเสี่ยวไม่ทันสังเกต เขาก็หยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง เทลงในแก้วของซูเสี่ยวเสี่ยว
จากนั้น เขาก็ส่งแก้วให้ซูเสี่ยวเสี่ยวด้วยสีหน้าปกติ
"จะให้ฉันไปก็ได้ แค่นายดื่มเป็นเพื่อนฉันแก้วหนึ่ง พอดื่มหมดฉันก็ไป"
ซูเสี่ยวเสี่ยวจำใจรับแก้วมา
"นาย..."
ซูเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งดื่มเสร็จ ร่างกายก็อ่อนแรง ล้มลงนั่งบนโซฟา เธอมองเจียงฮาวด้วยความหวาดกลัว
"นายทำอะไรฉัน?"
"ตอนนี้นายรู้สึกเวียนหัวนิดหน่อยใช่ไหม? ฮี่ฮี่ เวียนหัวเป็นเรื่องปกติ อีกห้านาทีก็จะดีขึ้น..."
เจียงฮาวมองซูเสี่ยวเสี่ยวด้วยสายตาลามก
ซูเสี่ยวเสี่ยวจู่ ๆ ก็รู้สึกร้อนไปทั้งตัว ร้อนจนเผลอยื้อชุดนอนของตัวเอง อยากจะถอดมันออก
เจียงฮาวจ้องซูเสี่ยวเสี่ยวด้วยสายตาเร่าร้อน ตื่นเต้นที่ได้เห็นเธอถอดชุดนอน เขาพูดอย่างหยาบโลน
"ซูเสี่ยวเสี่ยว คืนนี้นายก็เป็นผู้หญิงของฉันอย่างเชื่อฟังเถอะ ฉันจะดูแลนายอย่างดี ไม่ต้องห่วง อีกเดี๋ยว ฉันจะทำให้นายรู้สึกสบายที่สุด..."
"ไอ้สารเลว ฉันทำเป็นผีก็จะไม่ปล่อยนายไป..."
ซูเสี่ยวเสี่ยวขวัญผวา ในที่สุดเธอก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เธอไม่คิดว่าเจียงฮาวจะไร้ยางอายขนาดนี้ กล้าทำแบบนี้กับเธอ
แต่แล้ว สติของเธอก็เริ่มไม่ชัดเจนอย่างรวดเร็ว
เธอเริ่มถอดชุดนอนของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ไม่นานก็ถอดออกหมด เผยให้เห็นเรือนร่างที่สมบูรณ์แบบของเธอ
เจียงฮาวมองท่าทางเร่าร้อนของซูเสี่ยวเสี่ยวที่รุกเร้าเรียกร้องความรัก จนน้ำลายไหล เขาตื่นเต้นเลียริมฝีปาก ถอดเสื้อนอกของตัวเองออก แล้วเริ่มแกะกระดุม...
ในตู้เสื้อผ้า เฉินม่อมองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก แต่เขาก็ตั้งหูฟังอยู่ตลอด ได้ยินเสียงจากห้องรับแขก รู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มผิดปกติ
คืนนี้เขาส่งอาหารมาที่บ้านซูเสี่ยวเสี่ยว พอดีเจอก๊อกน้ำที่บ้านซูเสี่ยวเสี่ยวเสีย ซูเสี่ยวเสี่ยวให้เงินเขาสามร้อยหยวน ให้เขาช่วยซ่อมก๊อกน้ำ
เขาซ่อมเสร็จพอดี เจียงฮาวก็มาเคาะประตู แล้วซูเสี่ยวเสี่ยวก็ให้เขาหลบไปในตู้เสื้อผ้า
ตอนนี้ ฟังเสียงข้างนอก ยิ่งฟังยิ่งรู้สึกผิดปกติ...
"ฮึฮึ ซูเสี่ยวเสี่ยว นายต่อหน้าฉันทำเป็นบริสุทธิ์ผุดผ่องเย็นชา พูดว่าจะแตะต้องตอนแต่งงานไม่ได้ ถึงขั้นจับมือก็ไม่ได้ แต่ผู้หญิงที่เจียงฮาวฉันอยากได้ ยังไม่เคยมีที่ไม่ได้ปี คืนนี้ นายจะคลานหมอบอยู่ตรงหน้าฉันเหมือนหมา..."
เสียงเย่อหยิ่งและได้ใจของเจียงฮาวดังเข้าหูเฉินม่อทันที
"อย่า..."
ซูเสี่ยวเสี่ยวหวาดกลัวและสิ้นหวัง เสียงเบาลงเรื่อย ๆ สุดท้ายสติก็ดับสนิท กลายเป็นตุ๊กตาที่ยอมให้เจียงฮาวจัดแจง
"ให้ตายเถอะ ไอ้สารเลวนี่มันเลวทรามจริง ๆ!"
เฉินม่อในตู้เสื้อผ้า ฟังแล้วก็รู้เรื่องทั้งหมดทันที เลือดพุ่งขึ้นหัว เขาผลักประตูตู้ออก วิ่งออกไป เปิดประตูห้องนอนใหญ่
ในห้องรับแขก เจียงฮาวกำลังหันหลังให้ห้องนอนใหญ่ จ้องมองซูเสี่ยวเสี่ยวที่ถอดเหลือเพียงชุดชั้นในด้วยสายตาโลภมาก น้ำลายไหล
จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเปิดประตูข้างหลัง เขาหันกลับไปโดยสัญชาตญาณ ก็เห็นเฉินม่อพุ่งเข้ามา ถีบเต็มแรงไปที่หน้าเขา
"อ๊าก..."
เจียงฮาวร้องลั่น ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เฉินม่อก็ถีบเขาอีกหลายครั้ง
เจียงฮาวคลานไปคลานมาลุกขึ้น เห็นเฉินม่อใส่ชุดคนส่งอาหาร ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตะคอกอย่างโกรธจัด
แกเป็นแค่คนส่งอาหาร กล้าตีฉันเหรอ? รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? เชื่อไหมว่าฉันจะหาคนมาฆ่าแก! เดือนหนึ่งแกได้เงินไม่กี่พัน ไหนแกถึงกล้ามีใจกล้าตีฉัน?
"ฉันไม่สนว่านายเป็นใคร!"
เฉินม่อไล่ตีเจียงฮาว
เจียงฮาวร้องครวญครางไม่หยุด แต่ปากยังข่มขู่เฉินม่อไม่เลิก
พ่อฉันคือเจียงต้าไห่! เศรษฐีอันดับหนึ่งเมืองชุนเฉิง! แกกล้าตีฉัน ฉันจะทำให้แกส่งอาหารไม่ได้อีกต่อไป แล้วก็พ่อแม่แกด้วย รอฉันสืบได้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน ฉันจะหาคนไปจัดการพวกมัน!
"งั้นฉันจะตีนายให้ตายก่อนเลย!"
เฉินม่อโกรธจัด ถีบเจียงฮาวอย่างบ้าคลั่ง
เจียงฮาวถูกตีจนร้องโหยหวน วิ่งหนีไปที่หน้าประตูด้วยความหวาดกลัว ตะโกนข่มขู่เขาดัง ๆ
ไอ้เวร ฉันจำแกไว้แล้ว รอได้เลย พรุ่งนี้ฉันจะสืบให้รู้หมดว่าบรรพบุรุษสิบแปดชั่วอายุคนของแกเป็นใคร แกรอตายได้เลย แกจบแน่ ทั้งครอบครัวแกจบแน่!
เฉินม่อพุ่งเข้าไป ถีบเจียงฮาวกระเด็นออกไปนอกประตู
เจียงฮาวลุกขึ้นอย่างเจ็บปวด ทิ้งคำพูดเด็ดไว้คำหนึ่ง แล้วหนีไปอย่างน่าอนาถ
แก รอได้เลย ฉันไม่ปล่อยแกกับครอบครัวแกแน่ เพื่อนฝูงญาติพี่น้องของแกต้องตายตามแกไปด้วย!
ไล่ตีเจียงฮาวหนีไปได้ เฉินม่อก็โล่งใจ
จากนั้น เขาเดินไปที่ข้างโซฟา มองซูเสี่ยวเสี่ยวด้วยความเป็นห่วง
"นายไม่เป็นไรใช่ไหม?"
เขาพูดจบประโยคนี้ ก็รู้สึกว่าร่างกายที่ร้อนผ่าวพุ่งเข้ามากอดเขาไว้แน่น ดันเขาล้มลงบนโซฟา
วินาทีถัดมา เขายังไม่ทันตั้งตัว ริมฝีปากก็ถูกประกบ