「พับผ้าห่มง่ายแค่นี้ ยังต้องให้สอนอีกเหรอ? ฉันพับเป็นมาตั้งแต่เด็กแล้ว」เหลยกังกับทหารใหม่อีกหลายคนต่างชะงักไป
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องพับผ้าห่มเลย ในความคิดของพวกเขา การเป็นทหารก็ต้องฝึกยิงปืน ฝึกสมรรถภาพร่างกาย ฝึกต่อสู้ แล้วการพับผ้าห่มจะนับเป็นความสามารถอะไรได้?
มุมปากหลี่ขุยยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มที่แฝงความหมายลึกซึ้ง เขาไม่พูดจาไร้สาระให้มากความ เดินตรงไปยังเตียงของตัวเอง แล้วยื่นมือเปิดผ้าห่มออก 「ง่ายงั้นเหรอ? ดี ฉันจะทำให้ดูเป็นตัวอย่างก่อน มามุงดูกันให้ดี」
เฉินฝาน เหลยกัง และทหารใหม่คนอื่น ๆ พากันเข้ามาล้อมดู
หลี่ขุยปูผ้าห่มของตัวเองลงบนเตียง จากนั้นใช้สองมือจับขอบผ้าห่มทั้งสองด้านแล้วสะบัดแรง ๆ ผ้าห่มก็แผ่ราบเรียบไปบนเตียง
「การพับผ้าห่มไม่ใช่แค่พับให้เป็นก้อนก็พอ มันมีมาตรฐานของมัน」หลี่ขุยอธิบายไปพลางลงมือไปพลาง เขาจงใจชะลอทุกท่วงท่าเพื่อให้ทหารใหม่มองเห็นชัดเจน 「มาตรฐานคือให้เป็นก้อนสี่เหลี่ยมเหมือนเต้าหู้ กว้างกับยาวด้านละ 50 เซนติเมตร สูงไม่เกิน 15 เซนติเมตร มีสัน 12 เส้น มุมฉาก 8 มุม พื้นผิวเรียบ ไม่มีรอยยับ และเหลี่ยมคมชัด」
เขาใช้สองมือกดผ้าห่มไปมา เริ่มจากอัดนุ่นให้แน่น จากนั้นจึงพับ รีดสัน จับมุม และเก็บขอบ ทุกขั้นตอนทำอย่างประณีตไม่มีตกหล่น
ไม่กี่นาทีต่อมา ผ้าห่มนุ่นนุ่มฟูก็กลายเป็น 「ก้อนเต้าหู้」ทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่มีเหลี่ยมคมชัด วางอยู่กลางเตียงอย่างเป็นระเบียบ ราวกับเต้าหู้อ่อนที่ใช้มีดตัดออกมา