หญิงสาวเดินมาที่มุมกาแฟ กวาดตามองฝูงชนรอบหนึ่ง ก่อนจะหยุดสายตาที่หลีเจา
หลีเจาก็มองเห็นเธอเช่นกัน
ร่างของเขาเกร็งขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้ลุกขึ้น
หญิงสาวเดินมาหยุดตรงหน้าเขา แล้วพูดเป็นภาษาอังกฤษว่า “คุณหลี่ใช่ไหมคะ ฉันชื่อมายา มีคนให้มาตามหาคุณ”
สำเนียงของเธอแปลกมาก
ไม่ใช่สำเนียงยุโรป ไม่ใช่สำเนียงเอเชียกลาง แต่เป็นน้ำเสียงที่ฉินจ้านหยางคุ้นเคยเป็นอย่างดี
สำเนียงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
เหมือนกับสำเนียงของพวกทหารรับจ้างในทางเดินเชื่อมทุกประการ
รูม่านตาของฉินจ้านหยางหดเล็กลงเล็กน้อย
เขาถอยกลับจากปลายทางเดินอย่างเงียบเชียบ แล้วเร่งฝีเท้าไปทางบันได
เขาต้องเปลี่ยนตำแหน่ง ไปยังจุดที่มองเห็นทั้งล็อบบี้และประตูหลังของโรงแรมได้พร้อมกัน
โรงแรมเส้นทางสายไหม ชั้นใต้ดิน ที่จอดรถ
ฉินจ้านหยางหมอบอยู่หลังท้ายรถเบนซ์ S-Class มองทางเข้าที่จอดรถผ่านช่องใต้ท้องรถ
มือขวากำมีดสั้นเซรามิกไว้แน่น มือซ้ายถือเครื่องสื่อสารขนาดจิ๋ว เสียงจากล็อบบี้โรงแรมดังผ่านเข้ามาในหูฟัง
เขาติดเครื่องดักฟังไว้ใต้โต๊ะตรงมุมกาแฟแล้ว
“...คุณก็คือ ‘ที่ปรึกษา’ คนนั้นสินะ” เสียงของหลีเจาดังมาจากหูฟัง สั่นพร่าด้วยความกลัวปนความโกรธ
“ที่ปรึกษาเป็นแค่รหัสเรียก” เสียงของหญิงสาวสงบนิ่งและสง่างาม ไม่ต่างจากรูปลักษณ์ของเธอ “เรียกฉันว่ามายาก็ได้ ฉันมาช่วยคุณ”
“ช่วยฉัน?” หลีเจาหัวเราะเยาะ “ช่วยอะไร ช่วยให้ฉันหนีเอาชีวิตรอด หรือช่วยส่งฉันไปตาย?”
“ช่วยให้คุณมีชีวิตต่อไป” น้ำเสียงของมายาไม่เปลี่ยน “คุณหลี่ ตอนนี้สถานการณ์ของคุณอันตรายมาก ตำรวจสากลกำลังตามหาคุณ หน่วยความมั่นคงของทาจิกิสถานก็กำลังตามหาคุณ ตำรวจนอกเครื่องแบบที่ชื่อฉินจ้านหยางก็ตามหาคุณอยู่เหมือนกัน คุณคิดว่าหลบมาอยู่ตูชานเปแล้วจะปลอดภัยหรือไง?”
“แล้วคุณทำอะไรได้?”
“ฉันให้ตัวตนใหม่ เงินก้อนหนึ่ง และที่หลบภัยที่ปลอดภัยกับคุณได้” น้ำเสียงของมายาเปี่ยมด้วยความมั่นใจที่ไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง
“แลกกับการที่คุณต้องบอกฉันว่าฉินจ้านหยางพูดอะไรกับคุณบ้าง ทุกคำ ทุกตัวอักษร”
ในหูฟังเงียบไปหลายวินาที
จากนั้นเสียงของหลีเจาก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เจือบางสิ่งที่ฉินจ้านหยางไม่เคยได้ยินจากเขามาก่อน...