รอยยิ้มนั้นเหมือนกับรอยยิ้มที่หลีเจาเคยเห็นนับครั้งไม่ถ้วนที่สำนักงานใหญ่แก๊งยงเหอ ไม่มีผิดเพี้ยน ทั้งบางเบา เย็นชา และยากจะหยั่งความหมาย
“หลีเจา” เขาพูดเสียงเบา “นายก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี”
“เข้าใจอะไร”
“ตั้งแต่แรก ฉันก็ไม่เคยคิดจะฆ่านาย”
หลีเจาชะงักงัน
“นายคิดว่าที่ฉันจงใจปล่อยให้นายหนีไป เป็นเพราะอะไร” เสียงของฉินจ้านหยางเบามาก ทว่ากลับชัดเจนน่าขนลุกท่ามกลางสายลมหนาวบนที่ราบสูง “ถ้านายตายที่คุนดูซ หรือตายที่โฮโรก คนที่อยู่เบื้องหลังก็จะซ่อนตัวอยู่ใต้น้ำตลอดไป ฉันต้องการให้นายมีชีวิตอยู่ ต้องการให้นายหนีต่อไป วิ่งหนีต่อไป และเคลื่อนไหวอยู่ในโลกใต้ดินต่อไป เพราะตราบใดที่นายยังมีชีวิต ยังวิ่งหนีอยู่ คนที่อยู่เบื้องหลังก็ต้องมาหานายแน่”
“...หมายความว่ายังไง”
“ที่มืดใต้โคมไฟ” ฉินจ้านหยางเอ่ยคำสามคำนี้ออกมา “นายคิดว่าหนีมาถึงโฮโรกแล้วจะปลอดภัยหรือ คิดว่าซ่อนอยู่ในเขตภูเขาของทาจิกิสถานแล้วจะไม่มีใครหาเจอหรือ หลีเจา นายไร้เดียงสาเกินไปแล้ว”
เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงหนึ่งเมตร
“คุณค่าที่สำคัญที่สุดของนาย ไม่ใช่สิ่งที่นายรู้ แต่เป็นการที่นายเป็นหัวหน้าใหญ่เพียงคนเดียวในโลกใต้ดินทั่วเอเชียกลางที่รอดชีวิตจากการกวาดล้างครั้งนั้นมาได้ สำหรับคนที่อยู่เบื้องหลัง นายคือระเบิดเวลาลูกหนึ่ง นายรู้มากเกินไป เห็นมากเกินไป แถมยังคบหาฉัน—คบหาทหารที่แฝงตัวมา—เป็นพี่น้องกันตั้งสามเดือน เขาไม่มีทางปล่อยให้นายมีชีวิตอยู่แน่”
สีหน้าของหลีเจาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
“ถ้าอย่างนั้น...”
“ถ้าอย่างนั้นเขาก็ต้องมาหานายแน่” ฉินจ้านหยางต่อคำให้ “ไม่ใช่ตำรวจสากล ไม่ใช่หน่วยลาดตระเวนชายแดน แต่เป็นมือสังหารที่เขาส่งมา ส่วนฉัน...”
เขาตบไหล่หลีเจาเบา ๆ ท่าทางเหมือนกับเมื่อสามเดือนก่อนบนระเบียงสำนักงานใหญ่แก๊งยงเหอไม่มีผิด
“ส่วนฉันก็รออยู่ที่นี่”
มือของหลีเจาสั่นระริก
ปากกระบอกปืนมาคารอฟห้อยต่ำลงจนชี้ไปที่พื้น นิ้วของเขาคลายออกจากไกปืน ร่างทั้งร่างราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมด ก่อนจะพิงต้นไม้แห้งต้นนั้น