ฉินจ้านหยางจ้องมองทหารเก่าทั้งหกคนของกองพันหนึ่ง รวมถึงเจ้าสื่อเจี๋ยด้วยแววตาเปล่งประกาย เขาตั้งตารอการฝึกที่จะเริ่มขึ้นอย่างใจจดใจจ่อ
เห็นแววตาร้อนใจของฉินจ้านหยาง เจ้าสื่อเจี๋ยหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า “เรามาแนะนำตัวกันก่อน ผมชื่อเจ้าสื่อเจี๋ย เป็นทหารสัญญาบัตรชั้นสามของกองพันหนึ่ง!”
“เยาเฟิง ทหารสัญญาบัตรชั้นแรกของกองพันหนึ่ง ถนัดมวยปล้ำประชิดตัวกับการสอดแนมกลางแจ้ง”
“ถงสวี่ยง ทหารสัญญาบัตรชั้นแรกของกองพันหนึ่ง ไม่มีอะไรถนัดเป็นพิเศษ แค่ปฏิกิริยาไวหน่อย!”
“หงปิง ทหารสัญญาบัตรชั้นแรกของกองพันหนึ่ง พอทำได้ทุกอย่าง แต่ไม่เชี่ยวชาญอะไรสักอย่าง!”
“ม่อเจี๋ย ทหารสัญญาบัตรชั้นแรกของกองพันหนึ่ง ผมสอนวิธีจัดการเป้าหมายให้คุณได้เร็วที่สุด!”
“หยวนเจ้าหลง ทหารสัญญาบัตรชั้นแรกของกองพันหนึ่ง วิชามีดพกคือจุดแข็งของผม!”
ทั้งหกคนแนะนำตัวพร้อมรอยยิ้ม
“ม่อเจี๋ย นายเริ่มสอนเขาก่อน!” เจ้าสื่อเจี๋ยหันไปมองม่อเจี๋ยที่สูงผอมและยิ้มแล้วดูซื่อ ๆ
“ได้!”
ม่อเจี๋ยยิ้มแล้วเดินไปหยุดห่างจากฉินจ้านหยางครึ่งเมตร ก่อนพูดว่า “ฉินจ้านหยาง ต่อจากนี้ผมจะสอนวิธีใช้สิ่งของรอบตัวให้เป็นประโยชน์ เพื่อจัดการเป้าหมายให้ได้เร็วที่สุด!”
“รับทราบ!”
“ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น” ม่อเจี๋ยกวาดตามองรอบ ๆ แล้วหันมาถามฉินจ้านหยางว่า “นายคิดว่าตอนต่อสู้กันในสนามทราย มีอะไรบ้างที่ใช้ประโยชน์ได้?”
“ทราย!” ฉินจ้านหยางตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด
“แล้วมีอะไรอีก?”
เอ๊ะ!
ฉินจ้านหยางนึกไม่ออกจริง ๆ ว่าในสนามทรายแห่งนี้ นอกจากทรายแล้ว ยังมีอะไรให้ใช้ประโยชน์ได้อีก
เห็นฉินจ้านหยางเลิกคิ้ว สีหน้าครุ่นคิด ม่อเจี๋ยก็ไม่ได้เร่งรัด