ในอพาร์ตเมนต์ที่อยู่ห่างจากมหาวิทยาลัยเชวนออกไปกว่าครึ่งลี้
อวี๋เสวียหลงมองหัวหน้ากองร้อยสงครามพิเศษอย่างงุนงง สงสัยว่าตัวเองฟังผิดหรือเปล่า จึงถามย้ำอีกครั้งว่า “เมื่อกี้นายบอกว่า ฉินจ้านหยางเปิดโปงนักรบเก๋าทั้งแปดคนของกองร้อยสงครามพิเศษออกมาหมดแล้วเหรอ?”
หนิวชง หัวหน้ากองร้อยสงครามพิเศษ มองอวี๋เสวียหลงที่มีสีหน้าตื่นตะลึงอย่างกระอักกระอ่วน แล้วตอบว่า “เสนาธิการครับ ฉินจ้านหยางเอ่ยชื่อเจ้าจวินกับพวกนั้นออกมาทีเดียวหมด แถมเหตุผลก็ฟังขึ้นทุกข้อครับ”
“บ้าเอ๊ย!” อวี๋เสวียหลงสบถออกมาทันที พลางยกมือชี้หน้าหนิวชงแล้วด่าว่า “ไอ้บ้าเอ๊ย พวกนายกองร้อยสงครามพิเศษใช้วิธีฝึกที่เข้มข้นที่สุด เรียนการต่อสู้เดี่ยวที่ทันสมัยและเหมาะสมที่สุด แล้วตอนนี้นายกลับมาบอกฉันว่า นักรบเก๋าทั้งแปดคนของกองร้อยสงครามพิเศษถูกทหารใหม่จากกองพันซัดจนราบคาบ?”
“กองใหญ่ทุ่มงบให้กองร้อยสงครามพิเศษของพวกนายตั้งเท่าไรทุกปี แล้วนี่คือ ‘ผลงาน’ ที่นายเอามาให้ฉันดูหรือ? หนิวชง ฉันบอกไว้เลยว่าเรื่องนี้ยังไม่จบ พอกลับถึงกองใหญ่ นายไปอธิบายกับผู้บังคับบัญชากองใหญ่เอง แม่งเอ๊ย...” ยิ่งด่าอวี๋เสวียหลงก็ยิ่งโมโห จนแทบอยากตบหนิวชงสักสองฉาด
หนิวชงทำหน้าเหมือนไม่ได้รับความเป็นธรรม เจ้าจวินกับพวกนั้นฝีมือห่วยเองหรือไง?
แน่นอนว่าไม่ใช่
ใครจะไปคิดว่าทหารใหม่คนนั้นจะเรียกใช้ห้องควบคุมกล้องวงจรปิดของมหาวิทยาลัยเชวนได้
ถ้าใช้เทคโนโลยีขั้นสูงได้ เขาเชื่อว่าเจ้าจวินกับพวกนั้นคงใช้เวลาไม่เกินหนึ่งชั่วโมง ก็ขุดทหารใหม่ทั้ง 110 คนที่ซ่อนตัวอยู่ในมหาวิทยาลัยเชวนออกมาได้แล้ว