เหลิงซิงเฟิงสูดลมหายใจลึก มองฉินจ้านหยางที่จ้องเขาเขม็งด้วยแววตาเป็นประกาย แล้วกล่าวว่า “ถ้านายไม่ได้โกหก เพื่อป้องกันความเสียหายทางเศรษฐกิจครั้งใหญ่ของประเทศ ฉันยอมเสียสละเพื่อนร่วมทีมได้ ฉันเชื่อว่าพวกเขาก็จะสนับสนุนการตัดสินใจของฉัน!”
“ดี!”
ตั้งแต่ต้นจนจบ ฉินจ้านหยางไม่เคยวางหูโทรศัพท์ลง นิ้วก็ไม่เคยเลื่อนออกจากปุ่มตัวเลขสุดท้ายบนเครื่องโทรศัพท์
“หกวันก่อน มีศาสตราจารย์คนหนึ่งชื่อฉินจงหมิงเอาโจทย์คณิตศาสตร์ที่ค่อนข้างเฉพาะทางหลายข้อมาให้ผมช่วยดู โจทย์พวกนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับหัวข้องานวิจัยของสถาบันเลย ผมก็เลยลองค้นข้อมูลในอินเทอร์เน็ต แล้วพบว่ามีห้องทดลองแห่งหนึ่งในอเมริกาประกาศโจทย์คณิตศาสตร์ลักษณะคล้ายกันไว้”
“ตอนแรกผมคิดว่าฉินจงหมิงอยากใช้ผมช่วยแก้โจทย์ที่ห้องทดลองในอเมริกาประกาศไว้ เพื่อเอาเงินรางวัล”
“แต่วันต่อมา ผมก็พบว่าห้องทดลองในอเมริกาถอนประกาศรางวัลของโจทย์นั้นไปแล้ว แถมยังประกาศต่อสาธารณะว่าแก้โจทย์ได้ด้วยทีมงานภายใน”
“ถึงอย่างนั้น ผมก็ไม่ได้คิดอะไร!”
“แต่ติดต่อกันสี่วัน ฉินจงหมิงเอาโจทย์คณิตศาสตร์คนละชุดมาหาผมทุกวัน ถึงโจทย์พวกนั้นจะถูกสับเปลี่ยนจนดูยุ่งเหยิง แต่จากการคำนวณของผม... นี่คือชุดข้อมูลอัลกอริทึมของเครื่องจักรหนักชุดหนึ่ง...”
“หลังจากนั้นผมก็เริ่มคิดว่า ทำไมกองใหญ่ถึงจัดการซ้อมรบครั้งนี้ขึ้นมา ในเมื่อเป็นการซ้อมรบ ก็ต้องมีจุดประสงค์แน่นอน”
“จะทดสอบการสอดแนมกับการต่อต้านการสอดแนมของทหารใหม่อย่างพวกเรางั้นเหรอ? ล้อเล่นน่า พวกเรายังไม่เคยเรียนเรื่องพวกนี้ แล้วจะต้องทดสอบอะไร?”