ฉินจ้านหยางค่อย ๆ ผลักประตูหอพักเข้าไป
ภายในห้องมืดสนิท เพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนหลับกันหมดแล้ว
ฉินจ้านหยางเดินอย่างระมัดระวังไปยังเตียงว่าง เปิดกระเป๋าเดินทางหยิบเครื่องนอนออกมา ไม่ได้จัดอะไรมาก แค่ปูลงบนเตียงไม้กระดาน
ถอดเสื้อแขนยาวสีขาวกับรองเท้ากีฬาแล้ว ฉินจ้านหยางก็ล้มตัวลงนอน ค่อย ๆ หลับตา
ในเมื่อกองใหญ่จัดการซ้อมรบแบบซุ่มซ่อนเช่นนี้ การซ่อนตัวให้อยู่รอดจนถึงวันที่สิบย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายแน่
ตามตรรกะปกติ ทหารใหม่ที่ได้รับภารกิจซุ่มซ่อน ในสิบวันต่อจากนี้ย่อมต้องทำตัวให้เงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้!
แต่ว่า...
ทำตัวเงียบ ๆ แล้วได้ผลจริงหรือ?
แม้ทหารใหม่จะฝึกอยู่ในกองร้อยทหารใหม่เพียงยี่สิบกว่าวัน แต่ก็มีนิสัยหลายอย่างติดตัวไปแล้ว อยากเปลี่ยนคงไม่ง่ายนัก
“ถ้าอย่างนั้นก็เปลี่ยนตรรกะ แล้วมาเล่นกับพวกคุณกัน!” มุมปากฉินจ้านหยางยกขึ้นเล็กน้อย
อย่างที่เขาว่ากัน ชายชาตรีไม่เป็นทหาร เหล็กดีก็ไม่เอามาตีตะปู
หนุ่ม ๆ ที่เข้ารับราชการทหาร ส่วนใหญ่ไม่ได้ถนัดเรื่องเรียนหนังสือ
ปัญหาคือ ตัวเขาเป็นอันดับหนึ่งของประเทศในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย
ในเมื่อเป็นเช่นนั้น...
ก็ขอเพิ่มความเข้มข้นให้นักศึกษาใหม่ของมหาวิทยาลัยเชวนจงสักหน่อยแล้วกัน!
……
ฟ้าเริ่มสาง
เพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนยังไม่ตื่น ฉินจ้านหยางก็ออกเดินทางไปยังภาควิชาคณิตศาสตร์แต่เช้า
เขาเลือกห้องเรียนว่างมาห้องหนึ่ง หยิบหนังสือการวิเคราะห์ทางคณิตศาสตร์เล่มล่าง พีชคณิตขั้นสูงเล่มล่าง และเรขาคณิตวิเคราะห์ที่อวี๋เสวียหลงให้ไว้เมื่อคืนออกมา แล้วตั้งใจอ่าน
เขาพลิกอ่านหนังสืออย่างรวดเร็ว ดูไม่เหมือนกำลังอ่านหนังสืออยู่เลย
เนื้อหาในหนังสือ ฉินจ้านหยางเรียนรู้จนแตกฉานตั้งแต่ตอนอยู่ชั้นมัธยมปลายปีสองแล้ว ตอนนี้แค่ทบทวนเท่านั้น