ภายในรถมินิบัสทหารของทหารเจตงฟู
อวี๋เสวียหลงมองทหารใหม่สิบคนที่นั่งเรียบร้อยอยู่บนเบาะ สีหน้าเคร่งขรึมก่อนเอ่ยว่า “ในเมื่อกองพันเมืองเหล้าเลือกพวกคุณสิบคนมา ก็หมายความว่า ณ ตอนนี้พวกคุณคือทหารใหม่สิบคนที่เก่งที่สุดของกองร้อยทหารใหม่ เพราะฉะนั้น ผมหวังว่าพวกคุณจะไม่ทำให้กองพันเมืองเหล้าเสียหน้า และยิ่งอย่าทำให้ผู้บังคับบัญชาของกองพันผิดหวัง!”
“ต่อไป ผมจะอธิบายภารกิจของพวกคุณคร่าว ๆ!”
“สิบวันนับจากนี้ พวกคุณจะไม่ใช่ทหารใหม่ของกองพันเมืองเหล้าอีกต่อไป แต่จะเป็นนักศึกษาที่เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยเชวนจง!”
“กองใหญ่เชวนจงมีกองพันทั้งหมดสิบเอ็ดกองพัน แต่ละกองพันจะส่งทหารใหม่สิบคนแฝงตัวเข้าไปในมหาวิทยาลัยเชวนจง พวกคุณไม่ต้องติดต่อกัน ต่อให้สังเกตเห็นตัวตนของอีกฝ่าย ก็ต้องทำเป็นไม่รู้”
“ภายในสิบวัน พวกคุณต้องปลอมตัวเป็นนักศึกษาให้แนบเนียน”
“ในวันที่สาม จะมี ‘ฝ่ายตรงข้าม’ แฝงตัวเข้าไปในมหาวิทยาลัยเชวนจง พวกเขาไม่รู้ชื่อหรือหน้าตาของพวกคุณ แต่จะอาศัยการสังเกตในชีวิตประจำวันขุดคุ้ยจนเจอตัวพวกคุณ แน่นอนว่า หากฝ่ายตรงข้ามจะขุดคุ้ยพวกคุณ ก็ต้องติดต่อกับพวกคุณก่อน การติดต่อในที่นี้รวมถึงการพูดคุยและการสัมผัสทางร่างกาย!”
“ถ้าพวกคุณมีความสามารถ ก็หาที่ซ่อนตัวสักแห่งให้ครบสิบวัน โดยไม่ติดต่อกับใครเลยก็ได้!”
“ถ้าพวกคุณหา ‘ฝ่ายตรงข้าม’ เจอ และให้เหตุผลที่สมเหตุสมผลได้ ก็จะได้รับรางวัลที่เหมาะสม”
พูดถึงตรงนี้ อวี๋เสวียหลงก็หัวเราะขึ้นมา เขาไม่คิดว่าทหารใหม่สิบคนตรงหน้าจะขุดคุ้ยจนเจ้า ‘จิ้งจอกเฒ่า’ พวกนั้นโผล่ออกมาได้