ตูชานเป เขตเมืองเก่า ในห้องใต้ดินไร้หน้าต่างแห่งหนึ่ง
หลีเจาถูกมัดไว้กับเก้าอี้เหล็ก บาดแผลจากกระสุนที่ไหล่ซ้ายติดเชื้อจนเป็นหนอง ผ้าพันแผลชุ่มไปด้วยน้ำหนองสีเหลืองอมเขียว ส่งกลิ่นเน่าเหม็นจนชวนคลื่นไส้
ใบหน้าของเขาซีดหมองราวกับศพ เบ้าตาลึกโหล ริมฝีปากแห้งแตกและลอกเป็นขุย ร่างกายผอมลงไปทั้งตัว
สามวันแล้ว
มายาลากเขาจากตรอกหลังโรงแรม “เส้นทางสายไหม” มาขังไว้ที่นี่สามวัน
ไม่มีการสอบสวน ไม่มีการทรมาน แม้แต่คำถามก็ไม่มี
เธอแค่มาที่นี่วันละครั้ง ยืนมองเขาอยู่ตรงประตู ราวกับกำลังมองขยะที่ใกล้จะถูกโยนทิ้ง
หลีเจารู้ว่าเวลาเหลือไม่มากแล้ว
เชื้อจากบาดแผลกำลังลุกลามไปทั่วร่าง หากไม่รีบจัดการ เขาคงอยู่ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์
แต่มายาไม่คิดจะรักษาบาดแผลให้เขา เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังรอให้เขาค่อย ๆ เน่าตายไปเอง
เสียงฝีเท้าดังขึ้นบนบันไดด้านนอกห้องใต้ดิน
ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของมายา มายาสวมรองเท้าส้นสูง เสียงก้าวเดินของเธอใสกังวานและเป็นจังหวะ
เสียงฝีเท้านี้เป็นของผู้ชาย หนักแน่น สม่ำเสมอ และมีจังหวะเฉพาะตัวแบบทหาร
ประตูเหล็กของห้องใต้ดินถูกผลักเปิดออก
ฉินจ้านหยางเดินเข้ามา
เขายังคงสวมแจ็กเก็ตสีเทาตัวเดิม แววตาหลังแว่นกรอบทองสงบนิ่งราวกับผืนน้ำนิ่งสนิท
เขาเดินไปหยุดตรงหน้าหลีเจา ก้มมองหัวหน้าแก๊งที่ครั้งหนึ่งเคยมีอำนาจล้นฟ้าในคุนดูซ สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ
“นายมาแล้ว” เสียงของหลีเจาแหบพร่าราวกับเครื่องสูบลมเก่า “ฉันรู้อยู่แล้วว่านายต้องมา”