ในสายตาของหานชิงเซี่ย กลุ่มชายฉกรรจ์แบ่งเป็นสองทีมอย่างรวดเร็ว ทีมหนึ่งเก็บกวาดซอมบี้รอบ ๆ อีกทีมยกรถขึ้นหมายจะเปลี่ยนยาง
“พี่เสือ! ซอมบี้แถวนี้ทำไมรู้สึกเหมือนโดนคนจัดการไปหมดแล้ว!”
“ใช่เลย! ทำไมมีแต่ครึ่งท่อน!”
“แล้วพวกนี้ รถนี่ถูกลากมาใช่ไหม......”
ตอนนั้นเอง คนที่ก้มลงไปเตรียมเปลี่ยนยางก็ตะโกนลั่น “พี่เสือ! ไม่ใช่แล้ว! ยางเราโดนคนยิงแตก!”
สิ้นเสียงเขา ก็มีเสียงดัง ฟิ้ว
“ตู้ม!”
ยางอีกล้อของพวกเขาระเบิด
คราวนี้ แค่มีสมองคิดหน่อยก็รู้
มันไม่ปกติ!
พวกเขาเข้ามาในเขตของคนอื่นแล้ว
“พี่เสือ มียอดฝีมืออยู่ใกล้ ๆ”
“ที่นี่เป็นเขตของคนอื่น”
“แล้วทีนี้ทำไง?!”
ชายแขนลายผู้ถูกเรียกพี่เสือ กระชากนายหน้าคนนั้นเข้ามา “ไอ้เวร แกทำบ้าอะไร! ไม่ใช่ว่าที่นี่ไม่มีคน!”
“ผมจำได้จริง ๆ ว่ามีแค่ผู้หญิงคนเดียวเช่า!”
“อย่ามาตอแหล ถ้าผู้หญิงคนเดียวจะทำแบบนี้ได้ไง!”
“ผม...ผมก็ไม่รู้ บางทีถูกคนอื่นยึดไปแล้ว” นายหน้าหวาดกลัวมองพี่เสืออย่างขลาดเขลา
“ไสหัวไป!” พี่เสือผลักเขาไปข้างหน้า
“ฟิ้ว!”
ลูกธนูสั้นพุ่งออกมาอีกดอก นายหน้าเดิมก็ตื่นตระหนกอยู่แล้ว พอถูกผลักก็รีบวิ่งกลับ เขาเพิ่งขยับไปหนึ่งกระเบียด ลูกธนูสั้นก็พุ่งมาที่ทิศทางเขาเมื่อครู่
เขากลิ้งเกลือกไปทางพี่เสือเพื่อหลบ