กลุ่มผู้รอดชีวิตพวกนั้นก็เฝ้าดูพวกเธออยู่นานแล้วเช่นกัน
พวกเขาทั้งหมดตัวสั่นงันงกเหมือนลูกแกะหลบซ่อนอยู่บนดาดฟ้า มองดูเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น
หานชิงเซี่ยละสายตากลับมา โบกมือให้สวีเส้าหยางออกจากโรงงาน
หลังจากพวกเธอไปแล้ว กลุ่มคนบนดาดฟ้าก็รีบกรูมายังขอบดาดฟ้า
“พวกนั้นไปแล้ว”
“ไปกันหมดแล้ว”
ในกลุ่มมีชายวัยกลางคนเป็นหัวหน้า เขาดึงสติกลับมาจากความตกตะลึงเมื่อครู่ “พวกนั้นก็มีพลังพิเศษ แถมยังแข็งแกร่งกว่าติงอี้เป็นร้อยเท่า! พวกนั้นแข็งแกร่งเกินไปแล้ว!”
ทุกคนได้ยินก็รู้สึกหวาดหวั่นในใจ
นั่นไม่ใช่หน่วยกู้ภัยที่มีหน้าที่ช่วยเหลือ เมื่อพบพวกเขาจะยอมเสี่ยงชีวิตมาช่วย และยิ่งไม่ใช่ผู้ที่พวกเขาจะยั่วยุหรือเหยียบย่ำได้ตามอำเภอใจ!
พวกนั้นทรงพลังมาก!
มีอุปกรณ์มืออาชีพ แถมยังมีผู้มีพลังพิเศษที่แข็งแกร่งกว่า!
สามารถบดขยี้ทุกสิ่งในโรงงานที่เต็มไปด้วยซอมบี้!
คือผู้ที่พวกเขาทุกคนทำได้เพียงเงยหน้ามอง!
ดีที่พวกเขาไม่ได้ร้องขอความช่วยเหลือแบบบังคับเมื่อครู่ และไม่ได้ทำลายข้าวของเมื่อขอความช่วยเหลือล้มเหลวเหมือนกลุ่มของติงอี้
สุดท้ายก็ต้องมาตายกันหมดที่นี่
แต่ตอนนี้...
พวกเขามองลงไปยังฝูงซอมบี้ในโรงงานที่ติงอี้ปล่อยออกมาเพื่อขัดขวางหานชิงเซี่ย
พระอาทิตย์ตกดิน มุมอับทุกแห่งของโรงงานมีแต่ซอมบี้เดินเตร็ดเตร่!
เมื่อตะวันคล้อยต่ำลง ความมืดเพิ่มทวี การเคลื่อนไหวของซอมบี้เหล่านี้เร็วขึ้นเรื่อยๆ พวกมันรับรู้ได้ว่าตึกนี้ยังมีกลิ่นมนุษย์มีชีวิต จึงพากันส่งเสียงคำรามกรูตรงมายังอาคารโรงงานที่อยู่ใต้เท้าพวกเขา