หานชิงเซี่ยกวาดสายตามองกลุ่มคนบนดาดฟ้า
คนหนุ่มสาววัยฉกรรจ์ราวยี่สิบสามสิบคน ทั้งชายและหญิง อายุอยู่ในช่วงยี่สิบถึงสี่สิบปี ไม่มีคนแก่หรือเด็ก
โครงสร้างกำลังคนดีมาก
เป็นแรงงานหนุ่มสาวและแข็งแรงสำเร็จรูป
หลังจากเริ่มพัฒนาดินแดนของตนเอง หานชิงเซี่ยก็มองปัญหาเรื่องประชากรจากมุมมองของผู้ปกครอง
ในมุมมองของผู้ปกครอง คนไม่มีดีเลว มีแต่ระดับของแรงงาน ทุกคนคือแรงงานพื้นฐานที่สุดในการผลิตและพัฒนา
ประชากรทุกคนล้วนสร้างประโยชน์ให้แก่ฐานที่มั่น
ตรงหน้าเธอคือกลุ่มแรงงานหนุ่มสาวคุณภาพสูงที่สุด
เพียงแต่ตอนนี้
“ไม่ช่วย”
หานชิงเซี่ยตัดบทเด็ดขาด
วันนี้ฟ้ามืดแล้ว ต่อให้อยากดูดซับแรงงานหนุ่มสาวกลุ่มนี้ก็ต้องพรุ่งนี้
ถอยก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่
สิ้นเสียงหานชิงเซี่ย สวีเส้าหยางก็เหยียบคันเร่งขับรถออกไป
เขาคือจักรกลมือสังหารที่ไร้ความรู้สึก
หานชิงเซี่ยพูดอะไร เขาก็ทำตามนั้น
ปฏิบัติตามคำสั่งทุกอย่างของเธออย่างเด็ดเดี่ยว
ตอนนี้ผู้คนบนดาดฟ้าเห็นรถของหานชิงเซี่ยกำลังจะไป ทุกคนก็ร้อนรนขึ้นมาทันที
“อย่าไป!”
“อย่าไป!”
“พวกคุณจะทิ้งพวกเราไม่ได้นะ!”
เสียงกรีดร้องดึงดูดซอมบี้ในโรงงานที่อยู่ใต้ตึก
ประตูเหล็กใหญ่ด้านหลังดังครืนๆตามเสียงทุบ
พวกเขาติดอยู่บนดาดฟ้ามานานแล้ว ดีที่ตรงนี้เป็นโรงงานอาหาร อย่างอื่นไม่มีแต่อาหารมีพอ พวกเขาหนีขึ้นดาดฟ้ามาพร้อมเสบียงจำนวนมาก ทำให้ยืดชีวิตมาจนถึงตอนนี้
ส่วนประตูเหล็กใหญ่ด้านหลังเวลานี้ มีซอมบี้นับร้อยเบียดเสียดยัดเยียด ตาที่แดงก่ำด้วยความหิวโหยกรีดร้องและทุบตี ประตูเหล็กใหญ่ที่ล่ามด้วยโซ่ก็ใกล้พังเต็มทีแล้ว
เดิมทีคนพวกนี้ไม่ส่งเสียงอะไร ซุกตัวอยู่ตามมุมดาดฟ้าตัวสั่นงันงกยังพอจะลดการมีตัวตนลงได้บ้าง