พอมีของดีก็นึกถึงแต่พวกพ้องก่อน
หานชิงเซี่ยลากสวีเส้าหยางมานั่งโต๊ะกินทันที
หลังจากที่ลู่ฉีเหยียนกับพวกเห็น "งั้นพวกเราก็กินด้วยแล้วกัน"
"เชิญเลย เชิญเลย เตรียมไว้ให้หัวหน้าหน่วยลู่นั่นแหละ!" หลูเหวินยิ้มเจื่อน ๆ
"พวกนายไปด้วย" ลู่ฉีเหยียนพูดกับคนด้านหลังตัวเอง
ถังเจี่ยนกับพวกไปนั่งอีกโต๊ะ
พอสองคนนั้นมานั่งโต๊ะหานชิงเซี่ยแล้ว แฮมรมควันจานใหญ่บนโต๊ะก็ถูกหานชิงเซี่ยกับสวีเส้าหยางคีบใส่ชามแบ่งกันหมดแล้ว เหลือแค่ชามซุปผักกับผัดผักสีซีด ๆ สองสามจาน
หานชิงเซี่ยมองพวกเขาแล้วลุกไปนั่งโต๊ะถังเจี่ยน "ไม่ต้องห่วงพวกเราหรอก เรากินอิ่มแน่"
ลู่ฉีเหยียน "......"
หลูเหวิน "......"
อาหารมื้อนี้หานชิงเซี่ยแทบไม่ได้กิน ของดี ๆ เธอยัดให้สวีเส้าหยางหมด
แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะกลัวยาพิษ เธอรู้จักหลูเหวินดี และรู้จักยุคของฐานที่มั่นยิ่งกว่า เขาไม่จำเป็นต้องวางยา การวางยาคนของฐานที่มั่น K1 ต่อให้สำเร็จหรือไม่ ผลที่ตามมาก็ไม่ใช่สิ่งที่ฐานที่มั่นเล็ก ๆ อย่างเขาจะแบกรับไหว
แล้วถึงทำสำเร็จก็ไม่ได้อะไรเลย แค่เสื้อผ้าพวกนั้นไม่คุ้มเสี่ยงเลยสักนิด
ผลตอบแทนต่ำเกินไป หลูเหวินเป็นแค่คนชอบเอาเปรียบ ไม่ใช่คนบ้า
อีกอย่างอาหารสมัยนี้มีค่า ยาพิษก็มีค่าไม่แพ้กันนะ
ยานอนหลับหรือยาพิษร้ายแรงจะไปหาจากไหน!
เธอมองของบนโต๊ะแวบหนึ่งก็รู้ว่าเขาไม่วางยาแน่