ขบวนรถมุ่งหน้าไปยังเนินเขา โรงงานและบ้านเรือนแถวนั้นปรากฏสู่สายตาทุกคน
แนวตอไม้เหลาปลายแหลมเรียงรายล้อมรอบชุมชน มีเถาวัลย์หนามพันเกี่ยวต่อเนื่องเป็นเกราะป้องกันซอมบี้จากภายนอก
ยามรักษาการณ์ผลัดเปลี่ยนลาดตระเวนหน้าแนวรั้วทุก 10 เมตร เมื่อเห็นขบวนรถกลับมาจึงรีบเบิกแผงกั้นหน้าเส้นทางหลวงออก ให้ขบวนแล่นเข้าไป
เข้าไปแล้วก็เห็นลานหน้าโรงงานเต็มไปด้วยผู้คน
ทุกคนมารอคอยการกลับมาของหลูเหวินและคณะ
ตอนนี้เป็นช่วงต้นของฐานที่มั่นผิงอัน ภายในมีประชากรร่วม 200 คน นอกจากส่วนหนึ่งที่ออกไปค้นหาเสบียงข้างนอก ที่เหลือก็อยู่กันพร้อมหน้าตรงนี้
ฐานที่มั่นของหลูเหวินตั้งต้นมาจากขบวนรถผู้รอดชีวิตกลุ่มใหญ่ที่อพยพหนีออกจากเมือง
คนส่วนใหญ่ที่หนีออกจากเมืองมากันเป็นครอบครัว
ช่วงวัยหลากหลายมาก ตั้งแต่ทารกวัยกินนมไม่กี่เดือน ไปจนถึงคนแก่เจ็ดแปดสิบที่ใกล้ฝั่ง
โครงสร้างผู้คนซับซ้อนมาก ส่วนใหญ่ล้วนแบกหามกันมาเป็นครัวเรือน
ส่วนหลูเหวินเป็นผู้จัดการระดับหัวกะทิของบริษัทขายแห่งหนึ่ง ก่อนวันสิ้นโลกเขาพักในหอพักที่บริษัทจัดให้ มีลูกน้องอีกหลายคนอยู่รวมกัน ถือเป็นการเปิดเกมที่เทพจริง ๆ!
ในวันสิ้นโลก แข็งแกร่งย่อมเป็นใหญ่
ครอบครัวอื่นล้วนมีภาระ ไม่เด็กก็คนแก่ เมื่อเทียบกับฝ่ายหลูเหวินแล้วไม่มีทางสู้ได้เลย ถึงจะมีผู้ชายเก่งกว่าหลูเหวิน ก็ไม่มีใครคิดแย่งชิง เพราะต้องดูแลคนในบ้าน