หานชิงเซี่ยรีบวิ่งไปยังรถออฟโรดสองคันที่เธอทิ้งไว้
ระหว่างวิ่ง เธอก็ควานหากุญแจออกมา
"ปี๊บ——"
"ปี๊บ——"
รถทั้งสองคันถูกปลดล็อกพร้อมกัน
หานชิงเซี่ยก็นึกขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง "พวกนายคงไม่ใช่พวกที่ขับรถไม่เป็นกันหมดหรอกนะ!"
หลี่เจี๋ยเอ่ยขึ้น "จางเฉียงเขาขับเป็น!"
หานชิงเซี่ย: "......"
ก็คือขับไม่เป็นน่ะสิ!
"ขึ้นรถมาให้หมด!"
หานชิงเซี่ยขี้เกียจต่อความยาวสาวความยาวกับพวกเขา เธอเก็บรถอีกคันเข้ามิติส่วนตัว ให้ทั้งสามไปนั่งเบาะหลัง เธอขึ้นไปนั่งที่คนขับ ฉินเค่อถูกจับยัดไว้เบาะข้าง เธอจับแขนขาที่ถูกมัดรวมกันของเขา สอดมือลอดช่องว่างเข้าไปจับพวงมาลัย
หนีบเขาไว้แน่น
ในท่วงท่านี้ ฉินเค่อไม่ต้องพูดถึงการคาดเข็มขัดนิรภัยเลย แค่นั่งก็ยังต้องเอน
"หัวหน้าหน่วยคนสวย ปลดให้ฉันเถอะ ฉันไม่หนี"
"ฝันไปเถอะ"
"แบบนี้เธอจะขับรถได้?"
"ได้!"
"ตูม——" เสียงเครื่องยนต์คำราม หานชิงเซี่ยสตาร์ทรถ หญิงแกร่งยืนยันว่า การล็อกผู้ชายไว้แล้วขับรถเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อย
เธอพุ่งตรงไปยังประตูกระจกบานใหญ่ตรงหน้า
"เพล้ง——"
หานชิงเซี่ยพุ่งชนกระจกแตกกระจาย ตอนที่พุ่งออกไป ลวี่เหมิงซึ่งกลายร่างเป็นซอมบี้โดยสมบูรณ์แล้วก็ส่งเสียงคำรามวิ่งตามหลังออกมา
หานชิงเซี่ยกระทืบคันเร่งมิด หนีบฉินเค่อไว้ ขับทะยานไปบนถนน ไม่นานก็ขับพ้นจากโชว์รูมรถขนาดมหึมานั่น
มองจากกระจกหลัง ร่างสามคนที่นั่งเบาะหลังมองลวี่เหมิงในชุดนักเรียนที่ค่อยๆ ห่างไกลออกไป ทุกคนเงียบงัน