"พวกคุณมาแล้ว" จางเฉียงฉีกมุมปากตัวเอง กล้ามเนื้อโหนกแก้มที่ฉีกขาดพ่นเลือดสีแดงสดออกมาเป็นจังหวะ
ไหลอาบลงตามแก้ม สู่ริมฝีปาก สู่ฟัน เลือดแดงฉานไปทั่วอย่างรวดเร็ว
"ผมฆ่าเธอเอง เธอคือซอมบี้! เธอกลายเป็นซอมบี้! ผมฆ่าซอมบี้ ฆ่าเธอ"
จางเฉียงพูดพลางร้องไห้ "น้ำเหลืออยู่แค่นิดเดียว ผมเก็บไว้ให้เธอดื่ม ทุกครั้งที่ได้อะไรมา ผมก็เก็บให้เธอ ถ้าไม่ให้ เธอก็จะโกรธ ผมรักเธอมาก ทำไมเธอถึงยังลากผมลงไปตายด้วยกัน!"
"แค่ตายไปเองก็ได้! ทำไมเธอถึงเห็นแก่ตัวนัก!"
"เธอสมควรตาย! สมควรตาย! ตายพันครั้งก็ยังน้อยไป!"
"จางเฉียง คุณก็กำลังกลายเป็น..."
"ผมไม่ใช่ซอมบี้!" จางเฉียงเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเปื้อนเลือดค่อยๆ ไร้สีเลือด เส้นเลือดสีดำคล้ำปรากฏบนผิวที่ซีดขาว ดวงตาของเขาระเบิดแสงเจิดจ้าขึ้นมา
"ผมไม่ใช่! ผมไม่อยากเป็นซอมบี้!"
"ขอร้องล่ะ ช่วยผมด้วย!"
"ผมอยากมีชีวิตอยู่!"
เขาพุ่งตรงมาทางคนทั้งหลายที่ยืนอยู่ตรงหน้า
สีหน้าบนใบหน้ายิ่งบิดเบี้ยวดุร้าย รูม่านตาสีดำในแต่ละย่างก้าวถูกเม็ดสีดำกลืนกิน จนกลายเป็นสีเทาขุ่นขุ่น สายตาอยากเอาชีวิตรอดค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นเมื่อเจออาหาร
กัวเสี่ยวเสี่ยวและหลี่เจี๋ยเห็นภาพนั้น ต่างตกใจถอยหลังกรูด กัวเสี่ยวเสี่ยวถอยไปชนชั้นวางของ ท่าทางจะล้มลง หลี่เจี๋ยรีบดึงเธอเข้ามากอดในอก หลับตาปี๋ หลบอยู่ข้างหลังหานชิงเซี่ย