"เธอมาทำอะไรที่นี่?" ลู่ฉีเหยียนก้าวยาวๆ มาหยุดข้างหานชิงเซี่ย
"ฉันอยากขอคนจากนายน่ะ" หานชิงเซี่ยชี้ไปยังกลุ่มคนด้านหลัง "ยี่สิบเอ็ดคนนี้ฉันอยากพาไปฐานที่มั่นของฉัน นายบอกราคามาเลย"
ยุคอารยธรรมฐานที่มั่น ผู้อยู่อาศัยล้วนเป็นทรัพย์สินสำคัญของแต่ละฐาน
ไม่มีใครยอมให้ถูกพาตัวไปง่ายๆ
สายตาลู่ฉีเหยียนกวาดมองกลุ่มผู้อยู่อาศัยธรรมดาพวกนั้น "ถ้าพวกเขาสมัครใจไปกับเธอ ก็ไปเถอะ แต่ห้ามเอาสัมภาระติดตัวไปด้วย ใครออกจากฐานที่มั่น K1 ต้องทิ้งข้าวของทั้งหมดไว้ที่นี่"
"ตกลง!" หานชิงเซี่ยตอบรับทันที
นี่เป็นกฎพื้นฐานของวันสิ้นโลกแล้ว
ฐานที่มั่นปกป้องผู้อยู่อาศัย แถมยังแจกอาหารจำเป็นให้ ดังนั้นผู้คนกับทรัพย์สินของพวกเขาจึงเป็นของฐาน หากออกจากฐานเมื่อไร เสบียงทั้งหมดจะถูกริบ
เมล็ดข้าวสักเม็ดก็ไม่มีทางให้ติดตัวออกไป
แต่จริงๆ แค่นี้ยังนับว่าดีแล้ว
นี่คือฐานที่มั่นใหญ่ที่ยังพอมีสิทธิความเป็นมนุษย์อยู่บ้าง ยังคงสิทธิให้จากไป ฐานเล็กๆ หลายแห่งไม่ยอมให้ผู้อยู่อาศัยหลบหนีออกจากฐานด้วยข้ออ้างใดๆ ทั้งสิ้น
หากคิดจะไป มีทางเดียวคือตาย
ชาติก่อนของหานชิงเซี่ยที่ฐานเล็กๆ ก็เป็นแบบนี้ คนธรรมดาคิดหนีออกจากฐาน มีแต่ตาย ทุกคนล้วนเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของผู้ปกครองฐาน ไม่มีทางปล่อยให้ไปไหนได้
แน่นอนว่าก็มีข้อยกเว้น เช่นผู้มีพลังพิเศษที่เก่งกาจ พวกนี้ไม่ว่าจะอยู่ฐานไหนก็มีคนอยากดึงตัวเข้าพวก ฐานไม่มีทางควบคุมอิสรภาพของพวกเขาไว้ได้ จึงต้องใช้เสบียงจำนวนมากมาล่อใจ คนพวกนี้ปกติก็ไม่อยากออกจากฐานเดิมของตัวเองอยู่แล้ว