จี้หยวี่โหรวฟังแล้ว เผยอริมฝีปากที่แห้งซีดเป็นขุย หัวเราะคิกคัก
หัวเราะพลาง สายตาของนางก็ตกลงไปที่รถคันนั้นซึ่งไม่เคยขยับเขยื้อน
คนในรถไม่ได้นั่งอยู่ด้านหน้าแล้ว ภายในเงียบสงบ ดูเหมือนจะไปนอนหลับแล้ว
แววตาของจี้หยวี่โหรวพลันลุ่มลึกขึ้น
เมื่อครู่คือภาพลวงตาหรือ?
เหตุใดซอมบี้จึงหยุดนิ่ง
นางเป็นคนทำหรือ?
ภายในรถ หานชิงเซี่ยหาวหวอด ขยี้ศีรษะที่ใช้พลังจิตมากเกินไป แล้วจมดิ่งสู่ห้วงนิทรา
แน่นอนว่า การศึกป้องกันฝูงซอมบี้ครั้งนี้มิใช่ไร้ผู้เสียชีวิต
สี่ฐานที่มั่น ตายไปห้าคน คนหนึ่งซวยถูกเพื่อนร่วมทีมทำร้ายพลาดจนตาย
สี่คนถูกซอมบี้กัด ในจำนวนนั้นสามคนกระโดดเข้าใส่ฝูงซอมบี้โดยตรง สู้ตายกับซอมบี้ตรงหน้า สร้างคุณูปการอันใหญ่หลวงแก่ฐานที่มั่นของตน
ที่เหลืออีกคนยังคิดจะปิดบังไว้ เมื่อหน่วยของลู่ฉีเหยียนปราบปรามวงล้อมเสร็จกลับมา เขาก็เริ่มกลายพันธุ์
“อย่าฆ่าข้า”
“อย่า อย่า......ฆ่าข้า”
“ที่บ้าน...ที่บ้านข้ายังมีเมียรออยู่”
“อย่าฆ่าข้า ถ้าข้าตาย คนอื่นจะรังแกนาง อึก อึก อ้า——”
สมาชิกคนหนึ่งของฐานที่มั่นไป่เชิงคุกเข่าอ้อนวอนต่อหน้าทุกคน ขณะที่เขาร้องขอชีวิต ร่างกายก็บิดเบี้ยวกลายพันธุ์ในลักษณะข้อต่อกลับด้าน
เส้นเลือดบนใบหน้าขยายดำคล้ำอย่างรวดเร็ว ใบหน้าพลันไร้สีเลือดในพริบตา เขาขดตัวเป็นก้อนด้วยความเจ็บปวด แนบกับพื้น ร้องขอพวกเขาอย่างทุกข์ทรมาน