"ฮือก ๆ ๆ!"
นี่คือซอมบี้แก่ตัวเตี้ย เสื้อผ้าเปื้อนเลือดจนดูเลอะเทอะ แต่ยังพอจำได้ว่าเป็นเสื้อถังจวงผ้าลินินแบบติดกระดุมข้างที่คนแก่ในสวนสาธารณะชอบใส่ หัวของซอมบี้เฒ่าหัวล้านเถิกจนเห็นหนังศีรษะเป็นรูปเมดิเตอร์เรเนียน เส้นผมร่นถอยไปถึงท้ายทอย
แต่ดูออกว่าซอมบี้เฒ่าตัวนี้ตอนมีชีวิตเป็นคนรักสวยรักงาม ผมที่เหลืออยู่น้อยนิดถูกทำทรง ตัดแต่งเป็นทรงกลม ๆ ดกเหมือนพุ่มไม้ในสวน ไว้ด้านหลังหัว และที่ฟันหน้ามีฟันทองคำสุกแวววาวฝังอยู่
"อี๊ด——"
ฟันทองคำกระแทกเข้ากับกระจกหน้ารถตรงหน้าหานชิงเซี่ย ดังอี๊ด! เสียงโลหะขูดกระจก ยาวแหลมเสียดแทงจนขนลุกซู่
เลือดดำข้นเหนียวเปื้อนกระจกไปทั้งบานภายในไม่กี่ครั้ง ซอมบี้เฒ่าคลั่ง เอาทั้งเล็บข่วน กัด งับ และตบกระจกดังโครม ๆ กระแทกรถของพวกเขาอย่างแรง
ในจังหวะที่มันกระแทกครั้งที่สาม
"ปัง!"
กระสุนนัดหนึ่งพุ่งเข้าขมับขวาของซอมบี้เฒ่า แรงกระแทกมหาศาลทำให้หัวมันกระตุกสะบัดอย่างแรงต่อหน้าหานชิงเซี่ย คอของมันหักพับเป็นมุมเก้าสิบองศา ดังโครม ร่างกระเด็นออกไป
ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าด้านนอก ทหารองครักษ์ของลู่ฉีเหยียนกลุ่มหนึ่งวิ่งกรูกันเข้ามา พวกเขาชำเลืองมองคนในรถ จากนั้นให้สัญญาณมือ ก่อนกระจายตัวออกไปจัดการซอมบี้ตัวอื่นอย่างรวดเร็ว
สวีเส้าหยางเห็นดังนั้น ไม่พูดพล่าม เปิดประตูจะลงไปช่วย
ทันใดนั้นเอง
"อย่าไป" หานชิงเซี่ยรั้งตัวสวีเส้าหยางไว้ เธอหามุมดูดี ๆ ในรถอย่างใจเย็น ล้วงเมล็ดแตงโมออกมาจากกระเป๋า เริ่มนั่งแทะต่อ "พวกเขาจัดการได้"
สวีเส้าหยาง "..."