เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
หานชิงเซี่ยเริ่มเก็บกวาดพื้นที่ด้านหน้าลวดหนามของหลุมหลบภัย
ครั้งนี้เธอลองเปลี่ยนวิธี
เธอจัดการซอมบี้ทั้งหมดจากด้านหน้าไปจนถึงถนน จากนั้นก็ปักป้ายหินลงไป——เขตส่วนบุคคล ระวังสุนัขดุ!
ปักป้ายไว้เป็นหมุดเขต
ต้องรู้ไว้ว่า ณ เวลานี้ ผู้ที่ยังมีชีวิตรอดออกมาได้มีไม่มาก คนที่รอดมาเห็นแล้วมาเถียงเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินกับเธอยิ่งไม่มีเลย!
ปักป้ายไว้ตรงนี้ ที่นี่ก็เป็นของเธอ!
ใครกล้ามีปากมีเสียง?
"ติ๊ด——ตรวจพบพื้นที่อาณาเขตเพิ่มขึ้นห้าหมู่! มอบรางวัล 500 แต้มสะสม!"
หานชิงเซี่ยได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดีใจขึ้นมาทันที
เป็นอย่างที่คิด แนวคิดของเธอไม่ผิด
พื้นที่ไร้ผู้คนเหล่านี้ รวมถึงพื้นที่ที่เคยมีเจ้าของ เธอสามารถขยายอาณาเขตได้ทั้งนั้น
แต่มีเงื่อนไขอยู่ข้อหนึ่ง
ต้องเป็นพื้นที่ที่เธอหรือสุนัขของเธอเก็บกวาดและวัดขนาดมาแล้ว
วันนี้หานชิงเซี่ยพาฝูงสุนัขเดินจากฐานที่มั่นมายังจุดที่ปักป้าย เป็นระยะทางประมาณห้าหมู่
ทำเครื่องหมายไปตามจุดที่เธอและสุนัขสำรวจ
มันคล้ายกับเกมสำรวจที่ตัวเอกต้องเดินผ่านจุดไหน แผนที่ตรงนั้นถึงจะสว่างขึ้น
ดีที่สุนัขของตัวเองนับว่าเป็นทีมของเธอ ช่วยขยายขอบเขตการสำรวจให้กว้างขึ้นไม่น้อย
เธอปักป้ายลงบนพื้น ปัดมือ แผนที่อาณาเขตในสมองก็ขยายมาถึงตรงนี้
หานชิงเซี่ยยืนอยู่กับที่ เริ่มครุ่นคิดถึงทิศทางการบุกเบิกต่อไป ถึงตอนนี้ เนินเขาทั้งลูกที่เป็นที่ตั้งหลุมหลบภัยนับว่าถูกเธอพิชิตแล้ว