หานชิงเซี่ยทักทายกับชาวบ้านทั้งสิบเก้าคน เลือกจอดรถหน้าบ้านพักหลังหนึ่งที่ไม่มีคนอยู่ ขณะนั้นหวังอวิ๋นตัวก็กระโดดโลดเต้นวิ่งเข้ามาหา
“ท่านลอร์ด! มาแล้วเหรอ! ข้าเพิ่งจะคิดไปหาเจ้าอยู่พอดี!”
“หา ข้ามีธุระอะไร?”
“ก็มาแลกเสบียงกับท่านลอร์ดยังไงล่ะ! ครั้งนี้เยอะอีกแล้ว!” หวังอวิ๋นตัวยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาด้วยท่าทางออดอ้อน
บนนั้นมีรายการยาวเหยียด
นางยิ้มแป้นมองหานชิงเซี่ย “จริงสิ ท่านลอร์ด ท่านจะเปิดตลาดนัดอีกเมื่อไร เหตุการณ์ตลาดนัดครั้งก่อนสนุกมาก! อวิ๋นตัวรอไม่ไหวแล้ว อยากไปซื้อของอร่อยๆ ที่ตลาดของท่านอีกจัง!”
หานชิงเซี่ยหัวเราะ ดึงเปียเล็กๆ ของเด็กน้อยเบาๆ “ต่อไปนี้เจ้าอยากซื้อของเมื่อไรก็ได้ทุกเมื่อ”
นางโบกมือ สวีเส้าหยางก็ลงมาจากรถบรรทุกคันหนึ่ง
รถบรรทุกคันนี้คือรถขนส่งพัสดุที่หานชิงเซี่ยยึดมาได้บนทางหลวงเมื่อครั้งก่อน
สวีเส้าหยางลงจากรถก็เริ่มขนของทันที
ชาวบ้านที่อยู่โดยรอบเห็นเข้าต่างพากันมาช่วย
“ท่านลอร์ด นี่อะไรหรือ?”
“นี่มันอะไร?”
“นี่คือร้านค้าประจำฐานที่มั่นเซิ่งเซี่ยของพวกเรา!”
ทุกคน: “!!!”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ซูเปอร์มาร์เก็ตที่พบเห็นได้ทั่วไปก่อนวันสิ้นโลกก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าผู้คน
ทุกคนมองอาหารที่วางเรียงรายอยู่เต็มชั้นอย่างตื่นตะลึง ราวกับข้ามภพมา!
พวกเขายังสามารถจับจ่ายซื้อของได้เหมือนก่อนวันสิ้นโลกอีกครั้ง!