หลังจากถูกฉินเค่อหักหลัง หานชิงเซี่ยกลับฐานและซึมอยู่นาน
ห่อเหี่ยวจนไม่อยากออกไปขยายอาณาเขตเลย
เอาแต่จัดการงานจิปาถะในฐาน พัฒนาฐานมั่น พร้อมอยู่เป็นเพื่อนเหล่าสุนัขที่ไม่เคยทำร้ายและทรยศเธอ
จริง ๆ แล้วก็ยังมีเจ้าพวกสุนัขที่ให้ความอบอุ่น
พริบตาเดียวก็เข้าสู่วันสิ้นโลกมากว่าสามเดือนแล้ว ฐานมั่นของหานชิงเซี่ยก็เริ่มมีผลผลิตออกมาอย่างมั่นคง
จากเดิมที่ชาวบ้านปลูกพืชระยะสั้นอย่างถั่วงอก ผักกาดขาว ผักกวางตุ้ง ตอนนี้ก็เริ่มมีมันฝรั่ง มันหวาน ซึ่งเป็นพันธุ์กลางฤดูและให้ผลผลิตมากมายแล้ว
บนคันนาที่ถางไว้ยังปลูกสลับด้วยข้าวโพด ข้าวสาลี ข้าวฟ่าง รวมถึงผักนานาชนิดอย่างมะเขือเทศ แตงกวา ผักกาดขาวปลี ปวยเล้ง… และผลไม้เนื้อนิ่มอีกเล็กน้อย อย่างสตรอว์เบอร์รี บลูเบอร์รี ฯลฯ
หานชิงเซี่ยแทบจะแจกเมล็ดพันธุ์ทั้งหมดที่มีให้พวกเขาเอาไปปลูก หวังโย่วหมินเป็นผู้มีพลังพิเศษสายไม้ เขารับหน้าที่ดูแลต้นอ่อนในระยะแรก ส่วนหลี่กังกับพวกพ้องอีกสองสามคนมีพลังพิเศษด้านพละกำลังกับความเร็ว พวกนี้ทำหน้าที่ขยายพื้นที่เพาะปลูก คนอื่น ๆ ก็ช่วยกันลงมือทำการเกษตร
แถมอาณาเขตของหานชิงเซี่ยยังถูกระบบยกระดับมาแล้ว พืชผลทุกอย่างจึงได้ผลผลิตสูงกว่าปกติ แถมยังสุกเร็วด้วย
ในที่สุดอาณาเขตของหานชิงเซี่ยก็มีผลผลิตออกมาจริง ๆ เสียที
นั่นหมายความว่าฐานที่มั่นเซิ่งเซี่ยผ่านพ้นช่วงเริ่มต้นที่ยากลำบากที่สุดมาได้
ก่อนหน้านี้เธอเป็นฝ่ายใช้เสบียงเลี้ยงดูทุกคนในฐาน แต่ตอนนี้ทุกคนในฐานกลับเริ่มเลี้ยงดูเธอแทน