ภาพที่เห็นคือเพิงพักเรียงรายหนาแน่น
ผ้าใบพลาสติกสีดำ แดง น้ำเงิน ขาว หลากสีปะปนกัน บางส่วนยังใช้เสื้อผ้าเก่าขาดมาซ่อมแซม
ชาวบ้านจำนวนมากนั่งกับพื้น ผมเผ้ารุงรัง ไม่ไกลมีเสียงดังโครมคราม มองไปตามเสียงก็เห็นชายกลุ่มใหญ่แบกดินทรายและแผ่นเหล็ก สร้างกำแพงป้องกันอย่างยากลำบาก
ถนนเบื้องหน้าแออัด ผู้คนว่างงานล่องลอยไปมา ทุกคนอยู่ในภาวะตึงเครียด สีหน้าอิดโรยแตกต่างจากคนที่พวกเขาเคยเห็นในฐานที่มั่นเซิ่งเซี่ยอย่างสิ้นเชิง
คู่หนุ่มสาวเมื่อเห็นภาพตรงหน้าถึงกับตะลึงงัน
นี่ นี่คือฐานที่มั่น K1 ในตำนานงั้นหรือ
พวกเขาคิดว่าฐานที่มั่น K1 อันใหญ่ที่สุดต้องแข็งแกร่งมาก ไม่ถึงกับเป็นที่รวมมนุษย์ไฮเทคเหมือนหลุมหลบภัยในหนังไซไฟ อย่างน้อยก็น่าจะเหมือนเมืองก่อนวันสิ้นโลกนะ
อย่างแย่ที่สุดก็ต้องดีกว่าฐานที่มั่นเซิ่งเซี่ยที่ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนสิ
ในฐานที่มั่นเซิ่งเซี่ยทุกคนอาศัยในเขตบ้านพักตากอากาศ มองไปทางไหนก็เห็นแต่พื้นที่เพาะปลูก เต็มไปด้วยผัก ทุกบ้านเลี้ยงหมู...
นั่นมิใช่มาตรฐานขั้นพื้นฐานหรือ...
"พวกคุณถูกจัดไปเขตตะวันตก ที่นั่นมีเพิงพักที่เพิ่งว่างไม่กี่วัน ไปอยู่ที่นั่น"
เจ้าหน้าที่ที่ลงทะเบียนข้อมูลพวกเขาเสร็จโยนป้ายหมายเลขให้
หญิงสาวรับป้ายหมายเลข "เราได้แค่นี้หรือ"