หลังจากคำพูดของฉีซางจบลง คนอื่นๆ ก็พากันพูดตาม
"หัวหน้าหน่วยหาน ฐานที่มั่นของเราประสบความยากลำบากอย่างหนัก ตั้งแต่ต้นฤดูใบไม้ผลิจนถึงตอนนี้ฝนไม่ตกสักหยด พวกเราไม่มีเสบียงแล้ว!"
"หัวหน้าหน่วยหาน ฐานที่มั่นของเราก็เช่นกัน พื้นที่เพาะปลูกเรามีจำกัด ตอนนี้ยิ่งไม่มีหวัง!"
"เสบียงของฐานที่มั่นเราไม่พอมาสักพักแล้ว ตอนนี้อยู่ได้นานสุดอีกอาทิตย์เดียว"
"เราได้ยินว่าพวกคุณยึดได้สองเขตแล้ว เสบียงต้องอุดมสมบูรณ์แน่! ช่วยสนับสนุนพวกเราฝ่าวิกฤตไปด้วยกันเถอะ!"
"ต่างก็เป็นมนุษย์ เวลาเจอวิกฤตย่อมต้องช่วยเหลือเกื้อกูลกัน!"
หานชิงเซี่ยได้ยินประโยคสุดท้าย เธอมองไปยังคนที่พูด "คุณมาจากฐานที่มั่นไหน"
"ผมมาจากฐานที่มั่นฉางซิง หลินเฉียง"
"ฉันว่าที่คุณพูดดีมากเลยนะ เราต่างเป็นมนุษย์ เจอวิกฤตก็ต้องช่วยเหลือกัน แล้วความช่วยเหลือของฐานที่มั่นฉางซิงล่ะ"
"พะ พวกเรามีเสบียงน้อยมาก ตอนนี้ยังช่วยใครไม่ได้"
หานชิงเซี่ยหัวเราะเย็น "งั้นก็ไม่ใช่การช่วยเหลือกัน นั่นมันพวกเราช่วยคุณอยู่ฝ่ายเดียว!"
หลินเฉียงพูดไม่ออก เขาลังเลครู่หนึ่ง "แต่ว่า แต่พวกคุณมีเสบียงตั้งมากมาย ช่วยพวกเราสักหน่อยจะเป็นอะไร!"
"คุณมีหน้าด้านไหม! เสบียงพวกเราก็แลกมาด้วยชีวิต! คุณเคยร่วมสู้กับเราสักศึกไหม! คุณรู้ไหมว่าเพื่อเสบียงพวกนั้น พวกเราตายไปกี่คน! รู้ไหมฤดูหนาวเดือนสามสี่มันหนาวแค่ไหน! แล้วตอนนี้ข้างนอกร้อนแค่ไหน! พวกเราฝ่าหนาวสู้ร้อนฆ่าศัตรู พวกคุณหมอบอยู่ข้างหลัง เอาอะไรมาอ้าปากขอของจากเรา!"