ด้วยปฏิบัติการไร้ยางอายของหานชิงเซี่ย ฉินเยว่ก็กลายเป็นผู้โดดเดี่ยวในทันที
เหลือเพียงน้องสาว ภรรยา และบ่าวผู้ภักดีเพียงหนึ่งเดียว
เขาไม่กล้าต่อกรกับหานชิงเซี่ย ได้แต่จ้องเขม็งใส่พวกทรยศอย่างดุดัน พลางคำราม
"พวกแกไอ้พวกทรยศอกตัญญู จะต้องได้รับผลกรรม! เวรกรรมย่อมตามสนอง ไม่ช้าก็เร็วตระกูลฉินจะทำให้พวกแกคลานกลับมาเหมือนหมา! ถึงตอนนั้นอยากให้ข้ารับพวกแกไว้ อย่าได้ฝัน!"
ขณะนั้น ภรรยาของเขาเอ่ยปาก "ขะ ข้าอยากอยู่ต่อ ได้ไหม?"
ฉินเยว่: "..."
เขาฟาดฝ่ามือใส่นางทันที แล้วฉุดกระชากนางพร้อมน้องสาวและผู้คุ้มกันคนสุดท้ายหลบหนีไปอย่างขายหน้า
"เดี๋ยวก่อน!" หานชิงเซี่ยเรียกพวกเขาไว้อีกครั้ง
ฉินเยว่ได้ยินเสียงนางก็สั่นสะท้านไปทั้งร่าง "เจ้าอย่าได้คืบจะเอาศอก ผู้คุ้มกันของข้าก็ถูกเจ้าดึงตัวไปหมดแล้ว ยังจะเอาอะไรอีก!"
"ข้าให้อภัยเจ้าแล้ว แต่น้องชายข้ายังไม่ให้อภัยเจ้า"
หานชิงเซี่ยดึงฉินเค่อที่อยู่ข้าง ๆ ออกมา "ขอโทษน้องชายข้า เมื่อไรเขายกโทษให้ พวกเจ้าก็ไปได้"
ฉินเค่อได้ฟัง ใบหน้าทั้งหมดพลันสว่างไสวขึ้นมา เขามองเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าซึ่งเตี้ยกว่าเขาหนึ่งศีรษะ รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งเจิดจ้าขึ้นเรื่อย ๆ
ฝั่งตรงข้าม ฉินเยว่และพรรคพวกทำหน้าเหมือนกลืนแมลงวันเข้าไป
พวกเขามองอดีตไอ้ลูกผสมที่เคยถูกพวกเขาเหยียบย่ำ ดูถูกเหยียดหยามสารพัด แต่วันนี้กลับต้องมาขอโทษมัน!
"อย่าเสียเวลา โอกาสมีครั้งเดียว"