นี่คือลิฟต์ขนส่งขนาดใหญ่ จำกัดผู้โดยสาร 20 คน น้ำหนักบรรทุกสูงสุด 1.6 ตัน
ทางฝั่งหานชิงเซี่ยมีสุนัขหกตัวกับคนสองคน สุนัขของเธอเลี้ยงไว้อย่างดี แต่ละตัวหนักสามสี่สิบกว่าชั่ง!
บวกกับคนของลู่ฉีเหยียนตรงจุดเกิดเหตุอีกสิบสองคน
กำลังพอดีที่ขีดจำกัดน้ำหนักเกิน!
“น้ำหนักเกิน!” หวังเมิ่งเวยได้ยินเสียงสัญญาณเตือนน้ำหนักเกินของลิฟต์ ก็ตวาดสั่งหานชิงเซี่ยที่อยู่ด้านในสุดทันที “รีบไล่สุนัขของแกออกไป!”
หานชิงเซี่ยได้ยินดังนั้น แววตาพลันเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า “น้ำหนักเกินงั้นเหรอ!”
ภายในห้องลิฟต์แคบๆ เธอถีบหวังเมิ่งเวยหนึ่งที
“แกนั่นแหละลงไป!”
“อ๊า!”
หวังเมิ่งเวยถูกถีบกระเด็นออกจากลิฟต์ โชคดีที่ขอบลิฟต์มีกลุ่มทหารที่ยังยิงสกัดอยู่รายล้อม
พวกเขารีบคว้าตัวหวังเมิ่งเวย ดึงกลับเข้ามา
ขณะนั้น ลู่ฉีเหยียนซึ่งแบกเครื่องยิงขีปนาวุธเดี่ยวอยู่ริมสุดของลิฟต์พูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ทิ้งอาวุธทั้งหมด!”
ฝูงซอมบี้ขยับเข้ามาใกล้ไม่ถึงสิบเมตรแล้ว
สิ้นเสียงเขา พร้อมกับลูกกระสุนนัดสุดท้าย ก็เหวี่ยงเครื่องยิงขีปนาวุธทั้งเครื่องทิ้งไป ขวางทางผ่านที่ซอมบี้ต้องมา หยุดยั้งฝีเท้าพวกมันไว้ชั่วคราว
ทหารคนอื่นๆ เห็นดังนั้น แม้ในใจจะอาลัยอาวรณ์ยิ่งนัก แต่ก็เหวี่ยงอาวุธทิ้งไปเช่นกัน
ซอมบี้ที่อยู่แนวหน้าถูกอาวุธกระแทกเข้า ร้องครวญครางหนึ่งที ไม่นานก็ถูกฝูงซอมบี้ด้านหลังกรูข้ามไป
เหมือนท่อนไม้ที่โยนลงในฝูงหนูที่ไหลบ่าราวกระแสน้ำเชี่ยว ได้เพียงทำให้ฝีเท้าพวกมันชะงักงันชั่วอึดใจ ไม่นานหนูก็พากันไต่ข้ามท่อนไม้ไปอย่างหนาแน่น รุกเข้าใส่ต่อ!