ลู่ฉีเหยียนยืนอยู่ตรงที่เดิม มองหานชิงเซี่ยที่เอามือทั้งสองข้างเท้าสะเอว ยืนอย่างสง่าผ่าเผย ราวกับมองทุกอย่างต่ำลงมาจากเบื้องบน
ในหัวเต็มไปด้วยคำพูดที่เธอเพิ่งพูดไปเมื่อครู่
เธอบอกว่า อีกสามปีข้างหน้าจะเป็นภัยพิบัติทางธรรมชาติต่อเนื่อง
ไม่มีทางให้เขาพักหายใจหายคอเลย
ตอนนี้ไม่โต้กลับ ต่อไปก็ไม่มีโอกาส
ถ้าเป็นคนอื่นพูดแบบนี้ เขาคงไม่เชื่อแน่นอน
แต่เป็นหานชิงเซี่ยพูด
หัวใจเขาเต้นรัวอย่างแรง
“แต่นั่นมันตีเมือง เธอมีเสบียงพอหรือเปล่า ทางเยว่ถูน่ะไม่มีอะไรเลยนะ!”
หานชิงเซี่ยพยักหน้า
ฐานที่มั่นเล็กของเธอบรรลุผลผลิตที่มั่นคงแล้ว ชาวบ้านยังผลิตต่อไปได้เรื่อยๆ เพียงพอที่จะเลี้ยงเธอไปตีซอมบี้ข้างนอก
“ลู่ฉีเหยียน มาตีด้วยกันกับข้าเถอะ ข้าเลี้ยงพวกนายทั้งหน่วยได้”
เมืองที่ตีได้มาล้วนเป็นของหานชิงเซี่ย รางวัลที่เธอได้ก็มีมหาศาล จ่ายค่าอาหารเล็กน้อยเลี้ยงพวกเขาให้ช่วยตีด้วยกัน นี่มันกำไรงามชัดๆ!
จ้างทหารรับจ้างยังไม่ได้ราคานี้เลย!
ลู่ฉีเหยียนฟังคำพูดของหานชิงเซี่ยแล้ว คิ้วก็ยังขมวดแน่น ริมฝีปากเม้มแน่น ครุ่นคิดอยู่นาน “หานชิงเซี่ย อย่าเพิ่งใจร้อนได้ไหม เรื่องนี้มันใหญ่มาก การบุกเมืองตีซอมบี้เป็นเรื่องที่ฐานที่มั่นผู้รอดชีวิตทุกแห่งควรเข้าร่วม ข้าจะกลับไปส่งข้อความทางวิทยุ ฟังความคิดเห็นของทุกฝ่ายก่อน ได้ไหม”
หานชิงเซี่ยครุ่นคิด “ก็ดี เจ้าบอกไปว่า ใครยอมตีเมืองกับข้า ข้าจะเลี้ยงผู้นั้น! แถมยังแลกคริสตัลพลังสิบชิ้นกับน้ำยาวิวัฒนาการ!”
ลู่ฉีเหยียน: "...เธอนี่ใจเด็ดจะเอาชนะเมืองจริงๆ"
หานชิงเซี่ยเดินไปตรงหน้าเขา “ถ้าไม่เชื่อ เจ้ารอดูหลังจากปีนี้สิ ฤดูหนาวปีนี้จะยืดไปถึงกลางเดือนเมษายน พอเข้าฤดูใบไม้ผลิก็จะเจอภัยแล้งใหญ่”