"อ๊าก——"
"อ๊าก——"
"อ๊าก——"
ทั่วทั้งถนนเต็มไปด้วยซอมบี้แน่นขนัดเบียดเสียดยัดเยียดเดินเปะปะ
บาดแผลและเนื้อเน่าที่ผ่านฤดูหนาวมาเริ่มปริแตกหนองไหลเยิ้มอีกครั้ง ไส้และเนื้อเน่าส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งไปด้วยหนองสีเหลืองหม่น ใต้สภาพอากาศเดือนพฤษภาคมที่ร้อนถึงสี่สิบองศา แมลงวันนับไม่ถ้วนบินวนรอบซอมบี้ที่อัดแน่นเต็มถนน
มีรถคันหนึ่งขับผ่านบนสะพานลอย ซอมบี้ทั้งหมดจ้องมองไปทางรถคันนั้นทันที เงยหน้าอันแหลกเหลวไร้เค้าเดิมขึ้น
ผิวหนังสีขาวซีดบางจนแทบไม่มีเนื้อ ยึดติดกับกระดูก หนังศีรษะทั้งแผ่นจากหน้าผากฉีกมาจนถึงจมูก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อสีแดงเข้มเป็นริ้วลึกตื้นไม่เท่ากัน กระทั่งกระดูกคิ้วและสันจมูกก็โผล่พ้นออกมา
ซอมบี้หน้าตาน่าสะพรึงจ้องมองรถที่วิ่งอยู่บนสะพาน
แน่นอน ไม่ใช่แค่ซอมบี้ตัวนี้ตัวเดียวที่จ้องพวกเขา
ซอมบี้หลายร้อยหลายพันตัวที่อัดแน่นบนถนนต่างเงยหน้าขึ้นจ้องรถที่เคลื่อนเข้ามา
ราวกับกำลังแหงนมองน่องไก่ชิ้นใหญ่
"ฟิ้ว——"
รถหุ้มเกราะพุ่งผ่านหน้าพวกมันอย่างรวดเร็ว ซอมบี้ทั้งถนนเลยเริ่มวิ่งไล่อย่างบ้าคลั่ง
พวกมันวิ่งตามไปใต้สะพานลอยตามทิศทางที่รถของหานชิงเซี่ยมุ่งหน้าไปอย่างสุดกำลัง
ฝูงแมลงวันดำทะมึนก็โบยบินเหมือนคลื่น ซัดส่ายตามซอมบี้ มุ่งตรงไปยังรถคันนั้น
หานชิงเซี่ยนั่งอยู่ในรถมองลงไปยังฝูงซอมบี้เบื้องล่าง โชคดีที่ทางหลวงสายนี้เป็นเส้นตรง และถนนด้านล่างไม่ได้ขนานไปกับพวกเขาตลอด เมื่อซอมบี้วิ่งมาถึงสุดถนนที่ถูกตึกแถวกั้นขวางไว้ พวกมันก็ค่อย ๆ กระจายตัวออกไป