หลินหมิงพูดจบ ก็เห็นชายคนนั้นหันกลับไปที่รถของตัวเอง เหมือนกำลังปรึกษาเรื่องอะไรสักอย่าง
ไม่นานนัก ชายในรถก็หันกลับมามองเขา "ขอบใจนะ ไอ้หนู"
หลินหมิงเห็นว่ารถคันนั้นไม่ได้เข้าไปในภูเขาแล้ว แต่จอดอยู่ริมถนน
คนกลุ่มหนึ่งลงมาจากรถ ดูท่าทางจะปักหลักอยู่ตรงนี้
เมื่อเห็นว่าพวกเขาไม่ได้เข้าไปข้างใน หลินหมิงก็โล่งใจขึ้นเล็กน้อย
ตอนนี้เอง เขาก็ได้ยินเสียงทะเลาะดังมาจากทีมข้างหลังอีกครั้ง
โหวเฟิง! ไอ้สารเลว เมื่อกี้แกทำอะไรกับฉัน! แกจะใช้ฉันเป็นโล่ซอมบี้!
ชายร่างสูงผอมที่ถูกเรียกว่าโหวเฟิงทำหน้าหงุดหงิด "นี่แกก็ไม่เห็นเป็นไรนี่หว่า"
อะไรไม่เป็นไร! แกเกือบฆ่าฉันตาย! ไอ้สารเลว นี่ไม่ใช่ครั้งสองครั้งแล้วที่แกใช้พวกเราเป็นเบาะรอง! เสวี่ยเอ๋อร์ก็ถูกแกฆ่า!
"เวลาคับขันก็ต้องทำแบบคับขัน" โหวเฟิงทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว ดวงตาซูบตอบมีแต่แววเจ้าเล่ห์ "แล้วถึงข้าจะใช้แกเป็นเบาะรองแล้วจะทำไม! แกก็แค่กะหรี่ตัวถูก ๆ ที่ใคร ๆ ก็จัดการได้! อย่านึกว่าข้าไม่รู้ว่าแกนอนกับผู้ชายมากี่คนแล้ว!"
"แก! ข้าจะสู้ตายกับแก!" หูหมิงอวี้กัดฟันแน่น ชักกริชออกมาจากตัวแล้วพุ่งเข้าแทงเขาอย่างแรง
ตอนนี้เอง เด็กสาวอีกสองคนก็รีบเข้ามารั้งเธอไว้ "หมิงอวี้ อย่าไปใส่ใจคนเลว ๆ แบบเขาเลย"
"หมิงอวี้ ช่างเถอะ เขาเป็นผู้มีพลังพิเศษมิติส่วนตัว เรายังต้องพึ่งพาเขาให้ขนเสบียง"
หึ อีนังนี่ แกมาเลยสิ ถ้าแกแน่ก็มาเลย! อีกะหรี่!